ویرگول
ورودثبت نام
ح. هروی
ح. هرویاز کوچیدگان به درون و معتاد به نوشتن
ح. هروی
ح. هروی
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

از چاهی به چاهی

به یاد دارم که کودکی بسیار فضول و کنجکاو بودم.این کنجکاوی باعث میشد هر نوشته ای را بخوانم،و از آنجا که حوصله ام از خواندن نوشته های تلویزیون و تابلوهای تبلیغات سر میرفت به کتاب های بستگان حمله میبردم.

روزی از روزهای سوم دبستان که آن راز شرم آور و مگو آشکار شد و آن زمان به زعم خودم آبرویم رفت،با ناراحتی بسیار به کتاب های خاله ام دور از چشمش یورش بردم،مقاله ای از رابیندرانات تاگور روی میزش بود.با وجود غم و غصه شدید بازهم اسم عجیب نویسنده کنجکاویم را تحریک کرد.

”مدرسه همانا آمیزه دل بهم زن بیمارستان و زندان و اردوگاه کار اجباریست.همه چیز کودکان مستعد در این ناکجا به یغما میرود”.

فقط همین جمله را از آن مقاله بلند به یاد دارم.آن لحظه بهترین توصیف مدرسه خودمان را یافتم.مدرسه پایین شهری ما محلی برای شکوفایی انواع حماقت و خلاف و انفعال فکری بود؛جایی که در آن من تبدیل به کودک مظلوم و سربه زیری شده بودم که”افغانی فلان” بودنم لو رفته بود.نمیدانید چنین مسئله ساده ای درآن مدرسه مثل رسوایی فساد جنسی یا اختلاس بود!

امروز تقریبا چهارده سال از آن دوران گذشته،و من در طویله آموزش عالی حیوانات دوپای پرستیژ پرست مشغول به تحصیلم؛و هزار مرتبه آن بچه نازیست های بازیگوش را به این چس‌منورالفکر(واژه بهتری نیافتم،ببخشید?)های فاشیست با ژست نیچه و کیم کارداشیان های فاز سنگین ترجیح میدهم.آنجا هرچه بود حداقل بی‌آلایش بودیم؛احمق هم اگر بودیم حماقتمان آشکار بود.معلوم نیست در این مستراح‌کده های علوم مهندسی و پزشکی و... این چپگراهای بهنام بانی دوست چند مرتبه تن مارکس ومائو و لنین را در گور به لرزه درآورده اند،این جل پوش های مو پریشان چندبار چارچوب زیباشناسی هگل را به آتش کشیده اند و این ریشوهای یقه بسته چندبار پشم و پیل پیامبران را با این اجرای احکام ریزانده(غلط املایی عمدیست،ببخشید?)اند.

در این میان من مانده ام و یک کله پرباد،که شاید در آینده سر خرمایی ام را بر باد دهد.

حامد صادقی-۲۵شهریور ۱۳۹۸

۷
۰
ح. هروی
ح. هروی
از کوچیدگان به درون و معتاد به نوشتن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید