🔻 پیامی از دلِ سالها رنج و سکوت 🔻
دنیا شده دنیای بازی، فریب، نیرنگ و دروغ.
ما نسلی هستیم که از نوجوانی تا دانشجویی، هشت سال جنگ را دیدیم؛
موشکباران تهران و شهرها، سربازی در شرایطی پر از ترس و دلهره،
و شبهایی که با صدای آژیر، خواب از چشمانمان میپرید.
سالها گذشت، اما جنگ تمام نشد.
تنها شکلش تغییر کرد…
امروز ما و فرزندانمان، درگیر نوع دیگری از جنگیم—
پیشرفتهتر، اما همچنان ویرانگر.
این دوازده روز اخیر، برای ما بهاندازه یک عمر گذشت.
و اثراتش؟
نه فقط بر جسم، بلکه تا عمق جان و روانمان نفوذ کرد.
زنانی که در این روزها باردار بودند…
کودکانی که در دلِ اضطراب شکل گرفتند…
و مردانی که خاطرات ترس و حمله را،
در قالب کابوسهای شبانه دوباره تجربه کردند.
من، خود شاهد بمبارانی بودم که حدود یک ساعت و ۴۵ دقیقه بهطول انجامید—
طولانیترین بمباران پس از جنگ جهانی دوم.
و سالها در شغلی بودم که با چاقوکشان، دزدان، شببیداریها و مأموریتهای پرخطر گره خورده بود.
تا اینکه در میانهی دههی پنجاه زندگیام،
همهچیز در خواب برگشت…
عرق، اضطراب، دیدن بمباران و ناتوانی در فرار…
دیدن چاقویی که فرو میرود، و تو نمیتوانی دفاع کنی.
روانشناسان گفتند:
«تصادف هم میتواند PTSD ایجاد کند،
اما شما زخمهای عمیقتری دارید.
زخمهایی که هنوز در جانتان زندهاند.»
تنها یک رواندرمانگر، با روش «Talking Therapy»،
توانست بخشی از این بار را سبکتر کند.
آری، آثار جنگ همیشه با گلوله و آتش نیست.
گاهی سالها بعد،
در خواب، در اضطرابهای بیدلیل،
در تپش قلب کودکی که هنوز به دنیا نیامده،
و در اشک بیعلتِ مادری که نمیداند چرا میگرید،
جنگ ادامه دارد…
ما همچنان گرفتار بازی سیاستمدارانی هستیم که تنها به منافع خود میاندیشند.
آزمایشگاههایی که در ایران ساخته میشود، نه برای دفاع،
بلکه برای آزمودن سلاحهای جدید و چاپیدن مردم است.
ما در یک بازی بزرگتر اسیریم.
و تا زمانیکه خلاف جریان رودخانه جهانی شنا کنیم،
قربانی خواهیم شد.
خانه از پایبست ویران است…
ما تاوان دادیم،
و حالا فرزندانمان هم میدهند.
و تنها امید، آن است که نسل بعد،
از این مصیبتهای روانی و کابوسهای بیپایان، نجات یابد.
🌿 صلح، فقط نبود جنگ نیست؛
صلح یعنی آرامش درون، خوابِ بیکابوس،
و کودکی که با لبخند به دنیا میآید.
زخمهای نامرئی، بهراحتی قابل ترمیم نیستند.
شنا کردن برخلاف رودخانهای با شیب تند و خروشان، جز فرسایش نتیجهای ندارد.
باید آرام بود، عاقلانه زیست،
و همراه با نظم جهانی حرکت کرد.
امروز همه کشورها در پی منافع خود هستند،
و اگر ما درگیر بازی آنها شویم،
فرزندان و نوههایمان را دیگر نخواهیم دید.
از ابتدای شکلگیری قبیله و قوم، جنگ با بشر بوده،
اما تنها نوع آن تغییر کرده است.
و همه جنگها، بیاستثنا، در نهایت به سازش ختم شدهاند.
هیچکس در جنگ، پیروز واقعی نیست.
و بازندگان همیشگی، مردمان عادیاند
این واقعیتیست که در تاریخ بشر بارها ثبت شده است.
✍🏻 نگارش از سوی
یک انسانِ نسل سوخته