یادم میاد بچه که بودم مادرم ، مادر بزرگی داشت که بهش میگفتند «آباجی» به معنی خواهر و ریشه در کلمه آبجی دارد . هر وقت میرفتیم خانه اش با مهربانی زیادی از ما پذیرایی می‌کرد وانواع تنقلات ( البته بگم تنقلات او مثل الان نبود چیپس وپفک و.. بلکه کشمش و سنجد ، نخودچی بود ) را میگذاشت .سماور کوچک نفتی و چراغ سه فیتیله ای همیشه کنارش بود . همیشه در اتاقش گرمی واحساس خوبی میکردم ،صبح زود بعد از نمازصبحش اول ناهار را میگذاشت که معمولا آبگوشت و غذاهای سنتی بود
که واقعا عطر مخصوص خودش با روغن حیوانی محلی تمام خانه را پر می‌کرد . همیشه شکر گزار بود
وراضی به زندگی که داشت . فقط بخاطر اینکه خودش چندین فرزند آورده بود ودر زمان جنگ اول و دوم جهانی همه بعلت بیماری قحطی و مریضی مرده بودند پسرها را بیشتر دوست داشت و از تمام بچه ها فقط مادر بزرگ من مانده بود . و به نوه های پسری دو تا داشت که دایی های من بودند خیلی علاقه داشت و ما هم همینطور نتیجه های پسر بودیم
و از این محبت بیشتر بهره می بردیم . ولی چیزی که مهم بود علاوه برسادگی وآرامش ، صحبت هایش جالب بود . میگفت : پول همه چیز نیست وبرکت نیست آدم باید دلش خوش باشه. وقتی بوی غذا تو خونه می پیچه و افراد خانه دور هم جمع باشند یک برکته . اگه اولاد خوب داشته باشی و زنت کنارت باشه با کم وزیاد زندگیت بسازه ،برکته . برکت یعنی آنقدر عمر با عزت بکنی که نوه ونتیجه هایت را دور برت باشند (آخه خودش بیش از ۱۵ نتیجه را دیده بود )وادم هزار دوست داشته باشه ولی یک دشمن نداشته باشه . برکت به دل خوش آدما است و خاطرات شیرین با عزیزانت ....
افسوس که چه زود گذشت آنزمان متوجه و یا درک نمیکردم معنی حرفاش چیه !؟ ولی امروز که میفهمم می بینم خیلی از برکت ها را که میگفت انسان‌ها امروزی ومردم از دست داده‌اند
چون برکت تعریفی دیگه پیدا کرده مفهومی دیگه !؟
