آدمهای خوب، درست مثل یک غذای خوب، مغز پخت اند و خوشمزه... نه زیاد شورند و نه خیلی بی نمک... مزه شان به قاعده است... تندیشان زبانت را نمی سوزاند... تلخ نیستند و اگر هم که باشند مثل یک شکلات تلخ... مثل تلخی ته یک فنجان قهوه ی تلخ در یک روز سرد، یک جور شیرینی دلچسبی ته ته تلخیشان هست که مجابت میکند تا ته ته آن را بخوری.... آدمهای خوب مثل یک غذای خوب، وقتی که سر سفره ی دل آدم می نشینند اشتهایت را به زندگی زیاد می کنند... به زیستن، مشتاقت می کنند و ما... و ما آیا بهتر نیست گاهی، لابلای لحظه هایمان از خودمان بپرسیم که چه مزه ای هستیم؟ خوشمزه ایم یا بد مزه؟ شوریم یا بی نمک؟ پخته ایم یا نپخته؟ تندیم یا تلخ؟ گاهی یک آدم مثل غذاهایی که می پزد باید خودش را آشپزی کند... باید خودش را به هم بزند... خودش را مزه کند... یک آدم باید خودش را بپزد!