گاهی با خودم می گویم: همیشه که نباید آدم پشتش به دیگری گرم باشد... همیشه که نباید آدم دلش به بودن یا نبودن دیگری خوش باشد... گاهی باید خودت را آنچنان وسعت ببخشی که بتوانی دنیا را در خودت جا دهی... که بتوانی به تنهایی تمام آدمها را...تمام غمها را و شادیها را در خودت جا دهی... آن وقت است که تمام دنیا مال تو می شود... گاهی باید کسی را در خودت راه ندهی... گاهی باید ذهنت را از آدمها و دنیای کوچکشان پاک کنی تا بزرگ شوی... تا وقتی نیازت اسیر ناز دیگران باشد به هویت پنهان خودت و خویشتنت نخواهی رسید و تا ابد در دنیای کوچک خودت میان آدمها غوطه خواهی خورد و بر آنها غبطه... دنیایت را... ذهنت را ....احساساتت را و نیازت را و توجهت را از تمام آدمها خالی کن تا ببالی... تا به بلوغ برسی و رستاکهای نورسته ی رسیدن در تو بشکفند... تا وسعت بگیری و پرواز کنی... تا مثل یک عقاب در عین تنهایی تمام آسمان مال تو باشد... گاهی باید با خودت خلوت کنی و مال خودت باشی...گاهی باید مال خود خودت باشی..
