
سال 1956 جایزهی نوبل فیزیک به تیم محققان آزمایشگاههای بل به سرپرستی ویلیام شاکلی اهدا شد.
ویلیام شاکلی به همراه والتر براتین و جان باردین به دلیل اختراع ترانزیستور در اواخر سال 1947 و اوایل 1948 جایزهی نوبل فیزیک سال 1956 را دریافت کردند.
زمانی که شاکلی فهمید که جایزهی نوبل را برنده شده، یکسالی بود که از آزمایشگاههای بل جدا شده بود و شرکت خودش به نام شاکلی سمی کاندکتور را تاسیس کرده بود. شرکتی که اولین کارخانه نیمه رسانا در درهی سیلیکون بود البته آن وقتها هنوز به آن منطقه دره سیلیکون نمیگفتند.
شاکلی و بقیه اعضای تیم از ژرمانیم برای ساخت اولین ترانزیستور جهان استفاده کردند. ویلیام شاکلی این اعتقاد به ژرمانیم را با خود به شرکت تازه تاسیسش برد. جائیکه بعد از مدت کمی به دلیل مدیریت بد و اخلاق خودخواهانه شاکلی خیلی زود از هم پاشید. و دانشمندانی که برای شاکلی کار میکردند خودشان شرکت دیگری به نام فیرچایلد سمی کاندکتور تاسیس کردند.
یکی از بزرگترین دلایل جدایی این دانشمندان، اصرار ویلیام شاکلی به استفاده از ژرمانیم در تولید ترانزیستور بود. در حالیکه تحقیقات آنها سلیسیم را عنصر بهتری برای اینکار نشان میداد. در واقع میتوان گفت با تاسیس فیرچایلد سمی کاندکتور زمینه برای نامگذاری منطقه آماده شد. درهی سیلیکون نامش را از همان سلیسیم وام گرفته است. سلیسیم هم بهتر بود، هم ارزانتر و مواد اولیهاش هم به وفور در ساحل خلیج مکزیک یافت میشد.
فیرچایلد سمی کاندکتور، خروجی بسیار عظیمی داشت. گروهی از موسسین این شرکت اقدام به تاسیس شرکت اینتل و یکی از آنها هم اقدام به تاسیس ای ام دی کردند. همان دو شرکتی که امروزه بیش از 95% بازار ریزپردازندهها را در اختیار دارند. ظرفیتی که شاکلی میتوانست صاحب آن باشد.
ویلیام شاکلی بعدها به دلیل نظراتش درباره ژنتیک و ضریب هوشی که بسیار نژادپرستانه بودند از جامعه طرد شد.
«خود دریا پنداری» میتواند انسان را به برکهای متعفن تبدیل کند. ویلیام شاکلی فردی با ضریب هوشی بسیار بالا و برنده معتبرترین جایزه علوم یعنی نوبل بود. او میاندیشید که دریا است ولی به مرداب تبدیل شده بود. آن قدر راکد که امروز لقب منفورترین کارآفرین درهی سیلیکون را یدک میکشد و آن چنان مطرود که حتی فرزندانش از طریق جراید از مرگش با خبر شدند.