باورم هست

باورم هست

که هستی

چه باشد تنی بر تو تن تو

یا نباشد دگر هیچ تنی

نه خیال است نه واقع

حقیقت این است که هستی

تا اوست تو هستی

نیاز نیست که برگردی

چون هرگز ز دلم بیرون نرفتی

من همدم من همدل هم یار و من یاور

قصد دلم کرد تیر نگاهت

کشت مرا تا زنده کند دل

دل مرده بود تا نبودی

زندگی ایمان است به تو

قدمت بر دلم نهادی

دو پایت بر چشمانم سویی داد

شاید تنت دور شود

لیک هرگز نور ز شمس نرود

تو گلی به بستان نئی

تو عطر چانی ز گلستان

محو نشود یادت

چون وصل است وصل

تو شاید گویند که رفتی

شاید که گویند که محوی

شاید که گویند که نیستی

آنان ندارند

آنان ندانند

آنان نخواهند

آنان نفهمند

کسی که زنده شد ز عشق

تن یار چه باشد

یا نباشد

من با اویم

او با من

شاید تنها نبردی

چنگی

ستیزی

باشد بین من با من

آنکه تاریک است

با آنکه روشن

شاید تنها من باشم

من باشم که نخواهم باشم

لیک تنها می خواهم با تو باشم

تنها با تو هستم

بی تو

بی تو کیست

مگر می شود بی نور زیست ؟

هوشنگ فنائیان سوم مهر 1405