شب به غم هایم سایه انداخته و بی خوابی کابوس هایم را دور زده بود.
در روشنایی تار خیابان قدم برداشتم
در میان صدای سکوت قلب شهر، عمق وجودم فریاد عشق کشید . صدای من انعکاسی نداشت جز خنده های سرد دیوانه ای که روحش قلقلک میشد.
چشمان خیسش از دور بوی فاجعه میداد، به مشامم آشنا بود سمت او رفتم.
در سنگفرش کنج شهر چمباته زده بود و کاغذ خاطراتش پربود از سوال های مغز من، درپی جواب از ژنتیک بشر مینوشت؛ تیتر افکارش انحطاط نسل بود و دستانش شکل انتقام میگرفت.
گویا شب جهنم نفرین شده ای بود که شهر برایش حکم داده بود!
کنارش نشستم
از بی احترامی اش به فریادم گله کردم ولی صدای من هم اتهام او بود که بخاطر گناهان سنگین دروغینش تقاص پس میداد
از ملاقات او مرگ خود را در سلول های زندان ذهن شهر دیدم...
