زندگی ِ لیام

نور از خورشید به کره بی جون زمین تابید. نور به قلب کره زمین تابید و قلب زمین زنده شد. و برای اولین بار حیات به وجود اومد. تک سلولی ها به وجود اومدن و تکامل پیدا کردن. چند سلولی ها. و کم کم حیوانات؛ و زندگی جریان گرفت.

حیات در کره زمین به انواع مختلف وجود داره. موجودات مختلف از تک سلولی ها تا فیل ها در شکل ها و اندازه های مختلف در کنار هم زندگی میکنند. از دریاها تا جنگل ها و کوه ها و حتی کویرهای بی آب و علف. گیاه خوار و گوشت خوار. اهلی و وحشی. با زندگی های متفاوت هر کدوم به نوعی و سبکی زندگی میکنند.

اما در همه تفاوت ها. همه این موجودات در یک هدف کاملا یکسان هستند. بقا! بقا و فقط بقا. تمامی این موجودات تنها هدفشون از گذران روز و شبشون بقاست. دقیق که نگاه کنیم از مگس ها با رژیم غذایی خاصشون! تا شکارچی های بزرگی مثل شیرها. حتی هدفشون از شکار بقیه موجودات زنده بقاست. اگر آهویی رو میکشن به خاطر اینه که خودشون زنده بمونن. هیچ کدوم از این موجودات از شرایط زندگی شون ناراضی نیستن.هیچکدوم نمیخوان بیشتر از حد نیازشون غذا بخورن یا سبک زندگی شون رو تغییر بدن. به غیر از انسان ها بقیه موجودات به سختی تغییر میکنن.

اما در طبیعت همیشه استثنا وجود داره. تو جنگل های بزرگ آمازون که پر از استثناها و موجودات عجیب و غریب و ناشناخته است، یک سنجاب استثنایی وجود داره. سنجابی به اسم لیام. لیام. مثل بقیه سنجاب ها زندگی میکنه. همه سنجاب ها خیلی باهوشن. ولی لیام از بقیه باهوش تره. لیام سعی داره که شرایط زندگیشو تغییر بده و بتونه راحتتر زندگی کنه. اون تقریبا وسط جنگل زندگی میکنه و برای بقا و زنده موندن باید هر روز تلاش کنه. باید همیشه حواسش به اطرافش باشه و آماده خطر باشه. چون تو جنگل پر از موجودات وحشی و خطرناکه که دنبال شکار میگردن. لیام تو یک تنه درخت زندگی میکنه. روزها باید دنبال غذا بگرده و حواسش باشه بقیه موجودات شکارش نکنن.

مدت زیادی بود که تقریبا هر روز به همین شکل زندگی میکرد، ولی همیشه دلش میخواست زندگیشو راحتتر کنه. تا یک روز که بعد از پیدا کردن غذا به لونه اش برگشت. یک مار به لونه اش حمله کرد و میخواست لیام رو شکار کنه. لیام تونست فرار کنه و زنده بمونه. قبلا هم حمله مارها رو تجربه کرده بود اما این بار به این فکر کرد که کاش جایی برای زندگی باشه که مار نتونه بهش وارد بشه. این فکر باعث شد لیام تصمیم بگیره محل زندگی همیشگی شو ترک کنه و دنبال جای جدیدی باشه. چندین درخت کوتاه و بلند رو امتحان کرد و روزها تو جنگل دنبال لونه جدید میگشت. درخت های مشابه بی فایده بودن پس باید دنبال درخت های جدید میگشت. اما هیچکدوم مناسب زندگی نبودن. بعضی ها تنه ضعیفی داشتن، بعضی ها داخل تنه هاشون چسبناک بود، بعضی ها پر از حشرات بودن، بعضی ها بیش از حد مرطوب بودن و ...

روزها همینطوری گذشت و لیام تو جنگل دنبال درخت مناسب میگشت. حسابی از محل زندگی قبلی اش دور شده بود و به جای خیلی دور و جدیدی اومده بود. البته باید اینکار رو انجام میداد. باید درخت جدیدی پیدا میکرد. یک روز که تو جنگل دنبال امتحان کردن درخت ها بود. یک مار بهش حمله کرد. لیام خواست از دست مار فرار کنه که از وسط یه بوته رد شد. مار که به دنبال لیام بود، حمله کرد و رفت وسط بوته. اما ازش رد نشد و همونجا بیهوش شد. لیام فهمید این بوته برای مارها سمی داره که اونها رو بیهوش میکنه. یک مقدار از برگ اون بوته رو چید و رفت بالای درخت ها. از بالا چند تا مار پیدا کرد و برگ ها رو روی اونها انداخت. باز هم مارها بیهوش شدن. لیام چیزی که میخواست رو پیدا کرد. یک درخت بزرگ و راحت برای خودش پیدا کرد و چند تا از برگ های اون گیاه رو جلو در لونه اش گذاشت. اینطوری دیگه خیالش از حمله مارها کاملا راحت بود. لیام خیلی خوشحال بود. یکی از مشکلات بزرگش حل شده بود. از اینکه محل زندگیشو تغییر داده بود و پیشرفت کرده بود خیلی خوشحال بود. برای غذا رفت توی جنگل و تونست کلی فندق پیدا کنه. اون ها رو توی لپ هاش گذاشت و به لونه اش برگشت. غذا خورد و خواست بخوابه. ولی از شدت خوشحالی خوابش نمیبرد! با خودش فکر میکرد چه طوری دوباره میتونه پیشرفت کنه و باز هم زندگیشو راحت تر کنه. همینطوری که تو فکر بود خوابش برد. فرداش که پا شد دنبال غذا رفت و شروع کرد به گشتن تو جنگل. دیگه جنگل رو نمیشناخت و خیلی چیزها براش جدید بود. درخت های جدید. میوه های جدید. حیوون های جدید. همین موضوع هم نگرانش میکرد. چون نمیدونست میوه چه درختی قابل خوردنه و چه درختی ممکنه سمی باشه. یا چه حیوونی اهلیه و چه حیوونی وحشی. شروع به گشتن کرد و سعی کرد از محیط جدید جنگل چیزهای جدید یاد بگیره. چند روزی همینطوری میگذشت و کم کم با جنگل آشنا شده بود. زندگی خوشی داشت. و البته باز هم دنبال راحتی بیشتر بود. برای اینکه جای خوابش نرم تر باشه. تو لونه اش که وسط یه کنده درخت بود یه مقدار خاک ریخته بود. اون به خاطر همین تغییرات متفاوت تر از هر سنجاب دیگه ای زندگی میکرد. کم کم متوجه شد اگه فندق ها رو زیر این خاک های کف لونه اش بذاره. تا مدت زیادی سالم میمونن و میتونه وقتی نیاز داشت از همین فندق ها بخوره. چند ماهی با راحتی زندگی کرد. یه روز هوا حسابی خراب شد و لیام نمیتونست برای پیدا کردن غذا از لونه بیرون بیاد، خوشحال بود که راهی برای چنین روزی بلده. با خیال راحت تو لونه اش موند و نیازی نبود برای غذا تو این هوای خراب از لونه اش بره بیرون. اما هوا چند روز همینطوری خراب بود. و اینطوری کم کم فندق ها تموم میشد. لیام به این فکر کرد که اگه هوا چند روز دیگه اینطوری باشه چه طوری باید غذا پیدا کنه. اما مشکل بزرگ تر شد. هوا اینقدر خراب شد که طوفان خیلی بزرگی توی جنگل شد و لیام حتی نمیتونست از لونه اش بره بیرون. اینقدر طوفان شدید شد و بادها زیاد شد که لیام از داخل لونه اش صدای شکستن درخت ها رو میشنید. نگران شد. میخواست سر و گوشی آب بده. رفت دم لونه که بیرون رو ببینه. همین که دم لونه اش رسید تنه درخت شکست و لیام سریع از درخت پرید بیرون. طوفان خیلی شدید بود و شاخه های درخت ها رو میشکست و پرتاب میکرد. لیام از شاخه ها فرار میکرد و تند تند بین درخت ها میدوید. مجبور شد کلی بدوه تا یه جا برای خودش پیدا کنه که امن باشه. تا تموم شدن طوفان اونجا موند. وقتی طوفان تموم شد از پناهگاهش بیرون اومد و با تعجب جنگل رو نگاه کرد. اکثر درخت ها شکسته بودن و جنگل خیلی خراب شده بود. لونه اش، درخت هایی که ازشون غذا میخورد و کلی درخت های دیگه. همه شکسته بودن. لیام دوباره تصمیم گرفت بره و یه درخت خوب دیگه واسه زندگی پیدا کنه. پس راه افتاد. دوباره کلی راه رفت و از جایی که بود خیلی دور شد. کلی درخت مختلف رو امتحان کرد و بالاخره یه درخت خوب و بزرگ مثل درخت قبلی واسه خودش پیدا کرد. دوباره کف لونه اش رو خاک ریخت و از برگ گیاه سمی ای که پیدا کرده بود دم لونه اش گذاشت. یکم خوابید بعد دوباره رفت توی جنگل. دوباره محیط زندگیشو تغییر داده بود و باید جنگل رو میگشت تا غذا پیدا کنه. این کار معمولا کار سختی نبود. تو جنگل درخت ها و بوته هایی با میوه های خوراکی زیاد پیدا میشه. اما این بار لیام کلی دنبال غذا گشت ولی پیدا نکرد. کلی این طرف و اون طرف جنگل رو گشت ولی غذای خوبی نبود. از لونه جدیدش دور شده بود و خیلی گرسنه بود. باید یه چیزی برای خوردن پیدا میکرد. بالاخره بعد از کلی گشتن به بوته های ذرت رسید. کلی ازشون خورد. اینقدر خسته بود که تصمیم گرفت یکم استراحت کنه بعد به لونه اش برگرده. بالای یه درخت جایی پیدا کرد که میتونست زیر شاخه ها و برگ ها یکم بخوابه و جای امنی باشه. اونجا خوابش برد و وقتی بیدار شد هوا کم کم داشت تاریک میشد. لپ هاشو پر از ذرت کرد که به لونه ببره و به سمت لونه اش حرکت کرد. اینجا موجودات جدیدی زندگی میکردن که لیام اصلا اونها رو نمیشناخت. پس باید خیلی حواسش رو جمع میکرد. سعی کرد سریعتر حرکت کنه و به لونه اش برسه. همین صدای حرکت سریعش اولین خطر رو براش به وجود آورد. یک حیوون وحشی از صدای حرکت لیام بین درخت ها متوجه حرکتش شد و به سمتش حمله کرد. لیام شروع کرد با سرعت بیشتری دوییدن و سعی کرد فرار کنه. یکم که ازش فاصله گرفت برگشت و بهش نگاه کرد. اصلا همچین حیوونی تا حالا ندیده بود. یک حیوون جدید به اندازه یه گربه که هیچ مو یا پشم یا پری نداشت ولی دست و پای بلند و دندون های بیرون زده خیلی تیزی داشت. لیام با سرعت زیاد میدوید که فرار کنه و سر و صدای دویدنشون تو جنگل بقیه شکارچی ها رو هم به سمتشون کشوند. لیام دید از هر طرف دارن به سمتش حمله میکنن. خیلی ترسید و سعی کرد از درخت ها بالا بره. اما سرعت بالا اومدن اون حیوون ها از لیام بیشتر بود و داشتن بهش نزدیک میشدن. اینطوری میگرفتنش. فکری به سرش زد و یهو به سمت پایین شیرجه زد. این تنها راه نجات بود. به این امید داشت که شاید اونا نتونن با این سرعت پایین بیان. فکرش هم درست بود و همین اتفاق افتاد. لیام خوش شانس بود و تونست کلی ازشون فاصله بگیره. سعی کرد با سرعت بیشتری فرار کنه و به لونه اش برسه. اما دوباره این حیوون ها بهش نزدیک شدن. دوباره از شاخه ها بالا رفت و یهو به سمت پایین شیرجه زد. تو پایین اومدن یکی از حیوون ها که میخواست اونو بگیره به دست بهش زد و تعادلش بهم خورد و محکم به یه شاخه درخت خورد. بدنش خیلی درد گرفته بود ولی جای واستادن نبود. دوباره شروع کرد به دوییدن و تونست از دستشون فرار کنه. چند دقیقه بعدش به لونه اش رسید و نفس راحتی کشید. ذرت ها رو از دهنش بیرون آورد و گوشه لونه گذاشت. بدنش درد میکرد و خیلی هم خسته شده بود. یکم غذا خورد و خوابید. وقتی بیدار شد بدنش بهتر شده بود و فقط یه مقدار درد داشت. پا شد که دوباره دنبال غذا بره ولی خیلی باید حواسش رو جمع میکرد. این بار تصمیم گرفت به یه سمت دیگه ای بره. شاید جای بهتری واسه غذا پیدا کنه و کم خطرتر باشه. دوباره هرچی گشت غذایی پیدا نکرد و مجبور شد کلی از لونه اش دور بشه. کلی دورتر یه مقدار فندق پیدا کرد و لپ هاش رو پر از فندق کرد اما قبل از اینکه بخواد حرکت کنه صدای پریدن یه حیوون رو شنید و ناخودآگاه از جاش پرید. همین هم باعث نجاتش شد. یکی از همون حیوون ها کمین کرده بود و میخواست شکارش کنه. لیام با سرعت فرار کرد و اون حیوون هم دنبالش شروع به دوییدن کرد. تا نزدیکی خونه به سرعت دوید. قبل از اینکه به لونه برسه به خاطر بدن دردش خیلی خسته شده بود. به سختی میدوید ولی هر طور که بود خودش رو به لونه اش رسوند. خیلی جای بدی واسه زندگی کردن داشت. از غذاهایی که آورده بود خورد ولی مثل همیشه سیر نشد. نتونسته بود به اندازه کافی غذا بیاره. همینطور که به این حیوون ها و پیدا کردن غذا فکر میکرد خواب رفت. وقتی بیدار شد خیلی گرسنه بود. دوباره باید دنبال غذا میرفت. این بار هم مسیرش رو عوض کرد و به یه سمت دیگه از جنگل رفت. باز مجبور شد کلی راه بره. چون هرچی میگشت غذایی نبود. بالاخره بعد ازکلی رفتن غذایی واسه خوردن پیدا کرد. ولی نمیتونست به راحتی غذا بخوره. هر لحظه ممکن بود سر و کله یکی از این حیوون ها پیدا بشه. هر چند لحظه دور و برش نگاه میکرد. خوشبختانه خبری از حیوون ها نبود. به اندازه سیر شدن غذا خورد و لپ هاش رو پر از غذا کرد که به لونه اش ببره. همه جا امن بود و راه افتاد. ولی به سمت لونه اش که میرفت دوباره سر و کله این حیوون ها پیدا شد. این دفعه تعدادشون خیلی زیاد بود. خطر خیلی زیادی بود و باید هرچه سریعتر به یه جای امن میرسید. به ذهنش رسید که کم کم ارتفاع بگیره که اگه بهش نزدیک شدن دوباره بتونه با شیرجه زدن اونا رو از خودش دور کنه. این بار به خاطر بدن دردش سرعتش مثل همیشه زیاد نبود و حیوون ها خیلی زود بهش رسیدن. لیام برای دور کردنشون شیرجه زد. نزدیک زمین شده بود و با سرعت میدوید. پشت سرش رو نگاه کرد اما دید هیچکدوم از اون حیوون ها نیومدن پایین و از همون بالای درخت ها تعقیبش میکنن. خیلی تعجب کرد. همینطوری که به دویدن ادامه میداد از سمت راستش یه مار به سمتش حمله کرد. خوشبختانه نتونست نیشش بزنه و اتفاقی نیفتاد ولی کمتر از چند لحظه مار دوم به سمتش حمله کرد. البته لیام خیلی چابک بود و به این زودی ها شکار مارها نمیشد. اما یه سرعت مار سوم. چهارم. پنجم و ... تعدادشون خیلی زیاد بود. لیام تازه فهمید چرا هیچکدوم از اون حیوون ها پایین نیومدن. این پایین پر از مار بود. لیام همینطوری که میدوید سعی کرد یکم از درخت ها بالاتر بره اما بالای سرش هم حیوون های وحشی در حال تعقیبش بودن. لیام فقط میدوید. هیچ فکری به ذهنش نمیرسید. نمیدونست باید چیکار کنه. فقط با سرعت میدوید. از بالا و پایین محاصره شده بود. خیلی به لونه اش نزدیک شده بود. سرعتش رو تا جایی که میتونست زیاد کرد و یهو به سمت لونه اش شیرجه زد. اونجا واسش کاملا امن بود. مارها بی هوش میشدن و نمیتونستن وارد لونه اش بشن. حیوون های وحشی هم از سوراخ لونه رد نمیشدن.
سمت لونه شیرجه زد و وارد لونه شد. اما پاش به تنه درخت خورد و آسیب دید و نصف غذاها از لپ هاش بیرون ریخت. درد خیلی زیادی داشت. غذاهایی که آورده بود رو گوشه لونه ای گذاشت. چند دقیقه ای درد پاش رو تحمل میکرد. دردش که کمتر شد خودش هم آرومتر شده بود و یکم خیالش راحت شده بود که حداقل یه مقدار غذا داره و میتونه استراحت کنه. فردای اون روز به خاطر درد زیادی که داشت نمیتونست به درستی راه بره. پس تصمیم گرفت تو لونه اش بمونه تا حالش بهتر بشه. دو روز بعد حالش خیلی بهتر شده بود اما غذاهاش داشت تموم میشد. پس باید دوباره دنبال غذا میرفت. سعی کرد با احتیاط از لونه بیرون بیاد. اما کجا باید میرفت؟ تو این چند روز حتی درختی به چشمش نخورده بود که بتونه لونه اش رو جا به جا کنه و یکم به غذاها نزدیکتر بشه! چند قدمی از لونه اش دور شد و دور و برش رو حسابی نگاه کرد. فعلا همه جا امن بود. دوباره به سمت فندق ها رفت. اینطوری احتمال خطر کمتر از جاهای دیگه بود. بعد از کلی راه رفتن. وقتی که حسابی نزدیک فندق ها شده بود. سر و صدای حیوون های وحشی ای که همیشه بودن رو شنید. بدون سر و صدا یه مقدار از فندق ها رو برداشت و توی لپ هاش کرد. آروم آروم از اونجا دور شد که بهش حمله نکنن. یکم که دور شد روی یک شاخه که امن بود نشست و فندق ها رو خورد. بهتر بود فندق اضافه برداره. پس برگشت و باز هم لپ هاش رو پر از فندق کرد. به سمت لونه اش حرکت کرد. سعی کرد خیلی آروم بره که سر و صدایی به پا نشه. شاید اینطوری امن تر به لونه برسه. همینطوری که بین درخت ها به آرومی حرکت میکرد. سر و کله یه مار خیلی بزرگ پیدا شد. لیام خیلی تعجب کرد. اینجا که مار نداشت. قبل از اینکه مار لیام رو ببینه سعی کرد راهش رو تغییر بده. پس خیلی آروم سعی کرد از درخت ها بالا بره و از اونجا رد شه. بعد از اینکه از مار رد شد. صدای دویدن و حمله کردن حیوون ها رو شنید. انگار دیده بودنش. لیام با سرعت شروع کرد به دویدن. ولی باز هم نمیتونست مثل همیشه تند بدوه. خیلی زود حیوون ها بهش رسیدن و لیام از تنها ترفند نجاتش استفاده کرد. شیرجه زد به سمت پایین و به مارها نزدیک شد. باز سعی کرد یکم بالاتر بره که مارها هم نتونن شکارش کنن. سعی میکرد با سرعت زیادی بدوه و نمیتونست. یه مار به سمتش حمله کرد و لیام سعی کرد با یه پرش بلند خودش رو نجات بده اما پریدن هاش هم مثل همیشه نبود و به شاخه درخت نرسید. محکم به شاخه پایینی خورد. پاش که قبلا هم خیلی آسیب دیده بود باز هم ضربه خورد و اینقدر درد گرفت که دیگه نمیتونست راه بره. چشمش خورد به یه سوراخ خیلی کوچیک وسط تنه یه درخت که به سختی میتونست ازش رد بشه. مجبور بود داخل اون مخفی بشه. اینطوری حداقل یکم استراحت میکرد و حالش بهتر میشد. شاید حیوون و مارها هم ازش دور میشدن. اینقدر پاش درد میکرد که اصلا متوجه اطرافش نبود. حالش که یکم بهتر شد صداهای بیرون رو گوش کرد. هنوز صدای حیوون های وحشی میومد که اون اطراف بودن. لیام نمیتونست اونجا بمونه. باید به لونه خودش برمیگشت. سعی کرد یکم دور و برش رو نگاه کنه. حیوون ها دور شده بودن و میشد آهسته آهسته حرکت کرد. راه افتاد. سعی میکرد اینقدر آروم حرکت کنه که هیچ صدایی نیاد. بالاخره تونست یه راه پیدا کنه که به لونه اش نزدیک شه. خیلی خسته شده بود و به سختی میتونست درد پاش رو تحمل کنه. باید راه میرفت که به لونه اش برسه ولی روی یه شاخه چند دقیقه ای استراحت کرد. همین که میخواست حرکت کنه حرکت چند تا مار رو دید که از تنه درخت ها بالا میان. لیام سعی کرد به آرومی حرکت کنه که ازشون دور بشه. انگار حرکت آروم و بی سر و صدا تنها راه نجاتش بود. کم کم از مارها دور شده بود. خبری از حیوون ها هم نبود. همینطوری به راه خودش ادامه داد. خیلی به لونه اش نزدیک شده بود. سرعتش رو زیاد کرد که سریعتر به لونه اش برسه. اما وقتی بین دو تا درخت پرید باز هم نتونست به شاخه درخت برسه و محکم به زمین خورد. لیام از صدایی که ایجاد شده بود خیلی ترسید. هر لحظه ممکن بود سر و کله همه شکارچی ها پیدا بشه. پس به درد زیادی که داشت توجهی نکرد و سعی کرد فقط خودش رو به لونه اش برسونه. خوشبختانه موفق شد. غذاهای داخل لپ هاش رو گوشه لونه اش گذاشت ولی از درد زیاد پاش حتی نمیتونست غذا بخوره. چند ساعتی گذشت و یکم بهتر شد. یه مقدار غذا خورد و اینقدر خسته بود که چند ثانیه بعد خواب رفت. فرداش که بیدار شد نمیدنست باید چیکار کنه. با این دردی که داشت نمیتونست دیگه بره بیرون. اگه میرفت حتما شکار میشد. اما غذای زیادی هم براش باقی نمونده بود. تصمیم گرفت یکم بی سر و صدا اطراف لونه اش رو نگاه کنه. اما همین که دم لونه اش اومد چند تا از اون حیوون ها رو دید که به دنبال شکار پرسه میزدن. لیام باید سریع به لونه اش برمیگشت. تا کی میتونست اونجا بمونه؟ بالاخره باید برای غذا از اونجا بیاد بیرون. سعی کرد بی سر و صدا یکم اطرافش رو بررسی کنه. شاید تونست راه حلی پیدا کنه. یکم از درخت ها بالا رفت اما درد پاش نمیذاشت که زیاد بتونه از لونه اش دور بشه. اگه خطری به سمتش بیاد نمیتونه فرار کنه. سعی کرد اطرافش رو نگاه کنه. هیچ راهی وجود نداشت. هیچ فکری به ذهنش نمیرسید. حتی جرات پریدن بین درخت ها رو نداشت. ممکن بود دوباره آسیب ببینه. اما مجبور بود به سمت لونه اش حرکت کنه. خیلی آروم و به سمت لونه اش حرکت کرد. تو مسیر که میومد یکی از مارها نزدیک لونه اش کمین کرده بود. لیام نمیتونست تو لونه اش بره. باید اون مار رو از اونجا دور میکرد. اما دیگه سرعت قبل رو نداشت. ممکن بود شکار شکارچی ها بشه. تصمیم گرفت همونجا بمونه و صبر کنه. چند ساعتی صبر کرد تا بالاخره اون مار از اونجا رفت. اما خیلی خسته شده بود. و احساس میکرد حسابی مریض شده. خودش رو به سختی به لونه اش رسوند و وقتی وارد لونه اش شد نتونست خودش رو کنترل کنه. از بالای لونه پایین افتاد و به تنه درخت خورد. حالش حسابی بد شده بود. دیگه نمیتونست بدوه. نمیتونست بلند بپره. تمام بدنش درد میکرد. با خودش فکر میکرد اگه از لونه اش بیرون بره حتما شکار میشه. چند ساعتی استراحت کرد. حالش یکم بهتر شد. اما هنوز درد خیلی زیادی داشت و احساس میکرد حسابی مریض شده. اما اینطوری نمیتونست زندگی کنه. باید غذا پیدا میکرد و باید از لونه بیرون میرفت. دوباره خواست اطرافش رو نگاه کنه. به این امید که این بار شاید یه چیزی به ذهنش برسه. دم لونه اش اومد. اما همین که خواست از لونه اش بیرون بیاد. یکی از حیوون های وحشی که براش کمین کرده بود با پنجه هاش محکم بهش ضربه زد و لیام رو پرت کرد داخل لونه اش.
کف لونه ش افتاد و از درد زیاد به خودش میپیچید. دیگه هیچ امیدی براش نمونده بود. مارها و حیوون های شکارچی نزدیک لونه اش کمین کرده بودن و بهش اجازه نمیدادن حتی چند قدم از لونه اش دور بشه. اگه بیرون میرفت حتما شکار میشد. داخل لونه هم به زودی غذا تموم میکرد. لیام کاملا ناامید شده بود. با خودش فکر میکرد که حتی اگه چند روز اینجا بمونه بالاخره باید برای غذا از لونه اش بیرون بیاد. هیچ راهی براش نمونده بود. هیچوقت امیدش رو از دست نداده بود. هیچوقت این حس رو تجربه نکرده بود. اما الان هیچ راهی براش نمونده بود. تا شب به همین چیزها فکر کرد. شب سعی کرد یه مقدار بخوابه. شب سختی بود. درد بدن و پاش نمیذاشت بخوابه. راهی برای ادامه نداره. و نهایتا چند روز میتونه دووم بیاره. همش به این فکر میکرد که دیگه زندگی اش تموم شده. سعی میکرد با تموم شدن زندگی اش کنار بیاد. اما فکر تموم شدن زندگی براش قابل باور نبود...
تا نزدیک صبح نتونست بخوابه. نزدیک روشن شدن هوا بود که بالاخره از خستگی خواب رفت. تقریبا یک ساعتی خوابید که یهو صدای عجیبی بیدارش کرد. با ترس چشم هاش رو باز کرد و دید یه موجود شبیه موش تو لونه شه! از ترس ِ تو صورتش و نفس نفس زدنش مشخص بود شکارچی ها ببهش حمله کردن و به اینجا پناه آورده. لیام بهش گفت نیازی نیست از چیزی بترسی. هیچکدوم نمیتونن وارد لونه بشن. اینجا کاملا امنه. بعد یکم آرومتر شدن و لیام ازش پرسید اسمت چیه؟ از کجا اومدی؟ تو چی هستی؟ و بهش جواب داد: اسم من هوپه! من هم مثل تو سنجابم ولی ما ژاپنی هستیم. اشتباهی اینجا هستیم و زندگی تو این محیط برای ما خیلی سخته. لیام تعجب کرد و با خودش فکر کرد: سنجاب؟ پس چرا شبیه خودش نبود؟ بیشتر بهش نگاه کرد. اون از همه سنجاب هایی که تا حالا دیده بود خوشکلتر بود. قدش کوتاه بود. چشای درشت مشکی داشت که انگار میدرخشید. اینقدر خوشکل بود که لیام چند ثانیه ای خیره خیره بهش نگاه میکرد.با خودش فکر میکرد اینجا چیکار میکنه؟ چه طوری اون اینقدر خوشکله؟ چقدر صدای قشنگی داره! اصلا چرا اینقدر کوچیکه؟ هنوز بچه است؟ رشد میکنه؟ بزرگتر میشه؟! و هزار تا سوال دیگه که تو ذهنش بود. دلش میخواست بیشتر براش حرف بزنه! چون هم صدای خیلی قشنگی داشت و هم خیلی بامزه حرف میزد. لیام ازش پرسید اینجا چیکار میکنی؟ هوپ جواب داد چند روز پیش طوفان شد و لونه ام خراب شد و من برای پیدا کردن لونه جدید داشتم جنگل رو میگشتم که مارها بهم حمله کردن. وقتی داشتم فرار میکردم چشمم به لونه تو خورد و سریع اومدم داخل. اما زیاد مزاحمت نمیشم. مارها که برن از اینجا میرم.
همین اتفاقی که برای لیام افتاده بود واسه هوپ هم افتاده بود. لیام خیلی ناامید بود. به هوپ گفت اینجا جایی واسه زندگی نیست. زخم های روی بدنش رو نشون داد و از اتفاقات این چند روز صحبت کرد. هوپ گفت بالاخره باید یه راهی باشه. اصلا میگردیم یه لونه جدید پیدا میکنیم. لیام با ناامیدی گفت نیست! من تمام این اطراف رو گشتم تا چندصد متر اون طرف تر نه لونه ای هست. نه غذایی واسه خوردن. فقط پره از حیوون های وحشی و مارها. که احتمالا اون ها هم به خاطر همین طوفان به اینجا اومدن و شدیدا گرسنه و بی غذا هستن. هوپ گفت ناامید نباش. یه راهی پیدا میشه. لیام چیزی نگفت و یکم از فندق ها رو آورد و با هم خوردن. خیلی ناامید بود. میدونست که هیچ راهی واسه حل این مشکل وجود نداره. بیرون از لونه پره از موجودات وحشی. نه خودش دیگه میتونست از لونه بره بیرون نه هوپ. لیام میدونست به محض بیرون رفتن شکار میشن. این غذا ها هم بالاخره تموم میشن و شکارچی های بیرون. هر روز گرسنه تر. لیام تمام مدت ساکت بود و بی انگیزه. اما هوپ همش سوال میکرد و به دنبال پیدا کردن یه راه جدید بود. لیام هم با ناامیدی جواب مختصری به سوال هاش میداد. هوپ دم لونه رفت. میخواست یکم بیرون رو ببینه. لیام نگران شد و گفت اصلا از لونه بیرون نرو. شکارچی ها بیرون از لونه کمین کردن. خیلی خطرناکه. هوپ گفت آره. دارم صداشون رو هم میشنوم. چند دقیقه ای بیرون رو نگاه کرد و پرسید: این برگ چیه اینجا گذاشتی؟ لیام گفت این برگ یه گیاهه که مارها رو بیهوش میکنه. دم لونه گذاشتم که هیچ ماری دلش نخواد به اینجا حمله کنه. اگه حمله کنه هم بعد از چند ثانیه بیهوش میشه. هوپ خیلی تعجب کرد. چشای خوشکلش درشت شده بود و با ذوق به لیام گفت عالیه!!! این رو از کجا یاد گرفتی؟ لیام گفت که خودم پیدا کردم و هیچ سنجاب دیگه ای بلد نیست. هوپ بیشتر تعجب کرد و نتونست خودش رو کنترل کنه و داد زد: تو فوق العاده ای!!!
میدونی که اگه این رو به بقیه سنجاب ها یاد بدیم دیگه هیچ ماری نمیتونه هیچ سنجابی رو شکار کنه؟!! لیام گفت ولی ما نمیتونیم از اینجا زنده بریم بیرون! هوپ اینقدر ذوق داشت که اصلا توجهی به حرف لیام نکرد و همش به این فکر میکرد که چه کشف عجیبی. چه راه خوبی پیدا کرده و حتما باید به بقیه سنجاب ها یاد بدیم که از این ترفند استفاده کنن. هوپ اینقدر خوشحال بود که تند تند میپرید و غرق شادی و خوشحالی بود. لیام از رفتار هوپ خنده اش گرفته بود. با خودش فکر کرد سنجاب های ژاپنی چقدر بامزه ان. رفتارش اینقدر برای لیام بامزه بود که یکی دو ساعتی فقط به هوپ خیره شده بود و نگاهش میکرد. هوپ گفت پس تو حتما میتونی یه راهی هم برای این حیوون ها پیدا کنی. لیام با ناامیدی گفت اون ها حیوون های خیلی قوی ای هستن. نمیشه باهاشون جنگید. من هم اینقدر ضعیف و مریض شدم که حتی نمیتونم با سرعت بدوم. هیچ راهی وجود نداره...
هوپ نزدیک لیام شد و بهش گفت پس چیکار کنیم؟ چند روز میتونیم اینجا بمونیم؟ بالاخره باید یه فکری بکنیم. لیام هیچ جوابی نداد. هوپ از ناامیدی لیام خیلی ناراحت شد. یکم فکر کرد و گفت: اصلا شاید چند روزی بگذره تعدادشون کمتر شه. تو هم حالت بهتر میشه. نه؟ لیام باز هم جواب نداد. هوپ گفت اصلا بیا یکم بخوابیم. تو هم حالت بهتر میشه. نزدیک لیام شد و سرش رو گذاشت رو شکمش و منتظر موند لیام هم سرش رو بذاره رو شکمش. لیام هم همین کارو کرد. لیام چشم هاش رو بست و یه حس قدیمی رو تجربه کرد. سنجاب ها همیشه همین شکلی دوتایی میخوابن. ولی لیام که مدت ها بود که تنهای تنها زندگی میکرد. این حس قدیمی خوب رو خیلی وقت بود تجربه نکرده بود. انگار اصلا فراموشش کرده بود. احساس خیلی خوبی داشت. بدون اینکه به هیچ چیز دیگه ای فکر کنه خواب رفت. اما هوپ چند ساعتی از ذوق و خوشحالی کشف برگی که برای بیهوش کردن مارها دم لونه بود خواب نرفت.
فردای اون روز از خواب بیدار شدن لیام یکم از فندق ها رو آورد و با هم خوردن. هوپ پرسید چرا فندق ها رو اونجا روی خاک ها میذاری؟ لیام گفت اینطوری دیرتر خراب میشن و میشه غذای بیشتری تو لونه نگه داریم. دوباره چشم های هوپ درشت شد و از تعجب به لیام خیره شد. لیام خیلی از چشم ها و رفتارهای هوپ خوشش اومده بود. دلش شاد شد و بی اختیار لبخند زد. هوپ با خخوشحالی گفت خیلی عالیه! این رو هم حتما باید به همه یاد بدیم. چه طوری این چیزها رو یاد گرفتی؟ لیام گفت اتفاقی فهمیدم. هوپ دم سوراخ لونه رفت و بیرون رو نگاه کرد. چند دقیقه بعد گفت: هنوز کلی حیوون وحشی بیرون هست بعد پایین اومد. نزدیک لیام شد و گفت تو که میتونی اینطور چیزها رو پیدا کنی چرا ناامید شدی؟ حتما یه راهی برای این مشکل هم پیدا میکنی. لیام چیزی نگفت. هوپ گفت تو نباید ناامید بشی. تو قدت خیلی بلنده و میتونی تند بدوی. لیام تو دلش خندید و به هوپ گفت: من بلند نیستم. همه سنجاب ها همین اندازه هستن. تو کوچولویی! هوپ یکمی خودش رو لوس کرد و گفت نه خیر. من قدم خوبه. تو درازی! بعد با همدیگه خندیدن و کلی با هم حرف زدن. از خاطرات و محل زندگی قبلی و کلی چیز با هم حرف زدن. گرم حرف زدن بودن که هوپ یهویی گفت: چقدر دندون های جلوت قشنگه! لیام خیلی تعجب کرد! به هوپ نگاه کرد و دید با چشم های قشنگش و با یه لبخند عجیب داره نگاش میکنه. لیام با خودش فکر کرد چقدر هوپ با مزه است. انگار وقتی که هست حال لیام خیلی خوبه. از بودنش خیلی احساس خوبی داشت. انگار یه حس دیگه ای داشت که هیچوقت این حس رو تجربه نکرده بود! غرق تو افکار خودش بود و خیره به هوپ نگاه میکرد که هوپ گفت چیه؟! رشته افکارش پاره شد. گفت هیچی! هوپ پرسید به چی داشتی فکر میکردی؟ لیام: به تو!
هوپ: به من؟ به چی من؟
لیام: به اینکه بودنت هم خیلی خوشحالم میکنه هم ناراحت! هوپ با تعجب پرسید: ناراحت؟ چرا؟
لیام: بودنت حس خیلی خوبی بهم میده ولی...
هوپ: ولی چی؟!
لیام: ولی خیلی بد موقع پیدات شد!!! ما ابنجا گیر افتادیم و اگه بیرون بریم کشته میشیم...! کاش وقتی همه چی خوب و عادی بود میومدی...
هوپ: نباید امیدت رو از دست بدی. باید فکر کنیم و یه راهی واسش پیدا کنیم!
فردا که حالت بهتر شد بیرون رو میگردیم. شاید یه راهی پیدا شد. دوباره قیافه لیام تو هم رفته بود و با ناامیدی فقط به حرفه های هوپ گوش میکرد. هیچ امیدی نداشت و سکوت کرده بود. هوپ گفت: بیا بحث رو عوض کنیم. گفتم دندونات خیلی قشنگه. من خیلی ازشون خوشم میاد! لیام انگار قند تو دلش آب شد لبخند زد و گفت: ممنون. تو هم چشمای خیلی خوشکلی داری. اصلا این چشمای درشت و خوشکل رو از کجا آوردی؟ هوپ خندید و دوباره گرم حرف زدن شدن. هر بار که لیام ناامید میشد و چهره اش تو هم میرفت. هوپ با زرنگی میگفت دندوناتو ببینم!!! و لیام میخندید! ترفند خیلی خوبی پیدا کرده بود برای اینکه حال لیام رو عوض کنه و نذاره حس ناامیدی و ناراحتی کنه. اون روز به سرعت گذشت. لیام اصلا نفهمید چطوری شب شد. تمام روز رو با هوپ شوخی کرده بود و حرف زده بودن و با هم خندیده بودن. شب یه مقدار از فندق ها رو خوردن و دوباره کنار هم اومدن که بخوابن. وقتی لیام سرش رو روی شکم هوپ گذاشت خودشو کامل بهش چسبونده بود. خیلی حس خوبی داشت. دلش نمیخواست حتی یه ذره ازش فاصله بگیره. تمام فکرش درگیر هوپ شده بود و اینقدر بهش فکر کرد تا خواب رفت. فردای اون روز که بیدار شدن. هوپ گفت بیا با هم بیرون رو نگاه کنیم و ببینیم چیکار میشه کرد. لیام نگاهی به فندق های باقی مونده کرد. چیز زیادی نمونده بود. باید حتما غذا پیدا میکردن. هوپ خواست از دم لونه بیرون رو نگاه کنه. نزدک در لونه شد. یه حس نگران کننده ای سراغ لیام اومد. بی اختیار گفت صبر کن. بذار من برم ببینم!
حاضر نبود خطری هوپ رو تهدید کنه! دم لونه رفت و نگاهی به بیرون انداخت. همه چی به نظر آروم بود. سرش رو از لونه بیرون آورد و بیشتر نگاه کرد. انگار هیچ خطری نبود.
به هوپ گفت تو بمون و اصلا بیرون نیا. و به احتیاط چند قدمی بیرون اومد. هیچ اثری از حیوون های وحشی نبود. اما پایین درخت یکی دوتا مار بود. لیام از بالا بهشون نگاه میکرد که یهو متوجه شد یه مار دیگه داره به سمتش میاد. خواست فرار کنه و به سمت لونه بره که مار بهش حمله کرد. با یه پرش خودش رو نجات داد اما از لونه فاصله گرفته بود. روی درخت ها پر از مار بود که استتار کرده بودن. مارها سعی کردن به لیام حمله کنند و لیام سعی میکرد خودش رو نجات بده. از این شاخه به اون شاخه میپرید و جاخالی میداد. ماری که دم لونه اش نشسته بود کمی از در لونه فاصله گرفته بود و لیام میتونست وارد لونه بشه. همین که خواست وارد لونه بشه ماری که دم لونه بود بهش حمله کرد و لیام که میخواست جاخالی بده دوباره مجکم افتاد کف لونه. بدنش خیلی درد گرفته بود ولی وقتی که دید مار داره سعی میکنه وارد لونه بشه بی اختیار به سمتش حمله کرد. اصلا نیاز به حمله نبود. گیاه دم لونه چند ثانیه بعد مار رو بیهوش میکرد. ولی لیام به خاطر هوپ خیلی حساس شده بود. اینقدر تمام حواسش به مار بود که اصلا درد بدنش رو حس نمیکرد! با سرعت به سمت مار رفت و وقتی به مار رسید مار ذره ذره گیج میشد و لیام با سرعت چند تا گاز محکم از مار گرفت و حسابی زخمیش کرد. چند ثانیه ای بهش حمله کرد و مار رو کشت. وقتی مار کشته شد لیام آروم گرفت. مار رو دم لونه رها کرد و به آرومی پایین لونه اومد. در حالی که نفس نفس میزد به هوپ نگاه کرد. هوپ با تعجب و با چشمای گرد شده بهش خیره شده بود. لیام گفت چیه؟ چی شده؟ هوپ با تعجب گفت: تو یه مار رو کشتی؟؟!! لیام خندید و گفت آره. قبلا هم کشتم. مگه تو نکشتی؟ هوپ گفت: نه!!! مگه میشه مار رو کشت؟ چه طوری تونستی؟ لیام به شوخی گفت تو هم یه روز بزرگ شدی میتونی!! با هم خندیدن و دوباره کلی با هم صحبت کردن. بعد میخواستن غذا بخورن که متوجه شدن فندق ها واقعا داره تموم میشه. نگران کننده بود. هوپ گفت فردا من هم باهات میام. اگه تنهایی میتونی مار رو بکشی پس وقتی دو نفر باشیم قوی تریم. لیام قبول نکرد و گفت تو اصلا نباید بری بیرون. هم تعداد مارها خیلی زیاده هم حیوون های شکارچی هستن که نمیشه ازشون فرار کرد. هوپ با شیطنت لبخندی زد و چیزی نگفت. متوجه شده بود لیام نسبت بهش حساس شده. تا وقت خواب از خاطرات گذشته برای هم تعریف کردن و اینقدر گرم حرف زدن شدن که بدون اینکه متوجه بشن خواب رفتن. فردای اون شب به محض اینکه لیام چشاشو باز کرد. چشمش به یه مار افتاد که داره میاد تو لونه. به شدت ترسید و اومد بهش حمله کنه که متوجه شد این همون ماره که دیروز کشته شده! آروم شد و نگاهی به هوپ کرد که از پریدن لیام بیدار شده بود و ترسیده بود. هوپ که فهمید از مار مرده ترسیده خندید. لیام چند دقیقه ای فکر کرد و با خوشحالی گفت یه ایده دارم!!
هوپ گفت: چه ایده ای؟ لیام گفت: وقتی از دست حیوون های وحشی فرار میکردم. متوجه شدم از ترس مارها فقط بالای درخت ها حرکت میکنن و اصلا حاضر نیستن بیان پایین. من از این مار مرده ترسیدم. پس اونا هم از این مار مرده میترسن!! من میتونم با این مار به سمت فندق ها برم! اینطوری حاضر نیستن به من حمله کنن! بعد به هوپ نگاه کرد. هوپ دوباره با چشای گرد شده بهش خیره شده بود و با صدای بلند گفت: دیدی گفتم بالاخره یه راهی پیدا میکنی؟! لیام خندید و به سمت مار رفت. مار خیلی بزرگ بود. نصف مار رو به داخل لونه کشید و از وسط نصفش کرد. سر مار رو روی سر خودش گذاشت و بقیه مار رو روی کمرش گذاشت. نگاهی به هوپ کرد و گفت زود برمیگردم. هوپ به آرومی گفت: مواظب خودت باش! لیام قند تو دلش آب شد! چند ثانیه ای به هوپ نگاه کرد و از لونه بیرون اومد. روی شاخه های درخت ها میدوید و به سمت فندق ها میرفت. خیلی سریع سر و کله حیوون های وحشی پیدا شد و به طرف لیام اومدن. اما با دیدن مار روی کمرش هیچکدوم جرات نکردن بهش حمله کنن و از چند متر اون طرف تر بهش نگاه میکردن. لیام دیگه خیالش کاملا راحت شده بود که ترفندش جواب داده. با خوشحالی به سمت فندق ها رفت. تا جایی که میتونست لپ هاش رو پر از فندق کرد و به سمت لونه برگشت. تمام طول مسیر حیوون های وحشی بهش نگاه میکردن ولی هیچکدوم حتی بهش نزدیک هم نشدن. لیام به راحتی غذاهاش رو به لونه رسوند. وقتی به لونه رسید مار رو پایین گذاشت. کنار هوپ رفت و فندق هاش رو از لپ هاش در آورد. هوپ داد زد: ایول. موفق شدیم!!! دوتایی کلی شادی کردن و با خیال راحت کلی غذا خوردن. روزها و روزها گذشت و هوپ و لیام به راحتی زندگی میکردن. نه ماری بهشون حمله میکرد. نه هیچ حیوون وحشی ای. به راحتی تو جنگل میگشتن. بازی میکردن غذا پیدا میکردن. اینقدر با هم خوش بودن که اصلا متوجه گذشتن روزها نبودن. ماه ها و ماه ها بدون اینکه حتی یک ثانیه از هم جدا باشن زندگی کردن.

عشق کاری با زندگیشون کرده بود که حتی یادشون نمی اومد قبلا چه طوری زندگی میکردن!!!

به این میگن معجزه ی عشق...

و چقدر عشق قشنگه!
عشق. چیزی که شاید این روزها بین مردم فراموش شده باشه... به جرات میشه گفت عشق رو هر کسی تجربه نکرده. اما من تجربه کردم!!!
من اینقدر تو تاریکی مونده بودم که دیگه عادت کرده بودم..
و وقتی همه چی کاملا سیاه شده بود، تو اون نوری بودی که بهم امید داد..
نوری که اینقدر روشنایی داشت که امیدهای از دست رفته رو زنده کرد..
نوری که همه جا رو روشن کرد..
تو اون نوری بودی که باعث شد من برای اولین بار رنگ ها رو ببینم..
تو اون نوری بودی که حتی وقتی تجزیه شد تبدیل به رنگین کمون شد و چند برابر خوشکلتر شد..
من مثل زمین بودم و تو مثل خورشید، بهم گرما دادی و زندگی و سرسبزی رو در من به وجود آوردی..
تو اون نوری بودی که به قلب من رفت و تمام وجودم رو روشن کرد...


و من قدر این نور رو میدونم و همیشه این نور رو تو قلبم نگه میدارم :)