
کودک که زمین خورده بود همان جا روی زمین نشست و شروع کرد به گریه کردن. آرنج هایش زخمی شده بود و از پیشانی اش خون می چکید و کمی خاک و سنگریزه لای زخمش رفته بود. هرچه گریه می کرد نه دردش کمتر می شد و نه کسی به دادش می رسید. مرد بالغی از راه رسید و دستی به سویش دراز کرد. کودک دست کمک را گرفت و بلند شد. مرد غبار را از لباسش تکاند و دست نوازشی به موهای پسرک کشید و گفت: چیزی نیست. نگران نباش. من کنارتم. و سپس پسرک را در آغوش گرفت. پسر عمیقا احساس امنیت می کرد. به صورت مرد نگاه کرد و خودش را در نگاه آن مرد دید. خود آینده اش. خود بالغش.
کودک درون
#حسین خسروی دینارعالی#گریفین مورچه ای که دیگر تنها نیست#حسین خسروی#قوانین متافیزیکی جهان فیزیکی