
گاهی دلت می خواد هرچی دلبستگی نسبت به آدم هایی که بهت کم لطفی کردن داری رو از بین ببری، اوایلش تلاشتو میکنی، اثرات و نشونه هاشونو تو زندگیت پاک میکنی، باهاشون قطع رابطه می کنی، نمیری و نمیای ولی از قلبت نمیرن. همونجا چسبیدن، دفعات دیگه ای باز میبینیشون و از یه طرف دلت ازشون رنجوره و از طرف دیگه دلتنگشونی.پیش خوت میگی کاش اونقدری بد بودن که بهشون میگفتم دیگه هرگز نمیخوام ببینمتون. کاش اونقدر نفرت انگیز بودن که می شد بهشون گفت ازتون متنفرم ولی در نهایت از دل اون زخم ها یه گل محبت جوانه میزنه. اونقدر دوستشون داری که زخم هارو فراموش میکنی و بهشون اجازه میدی تو زندگیت بمونن حتی اگه به این قیمت باشه که زخم های جدیدی بهت هدیه بدن.
زخم گران همیکشم زخم بزن که من خوشم
گر چه درون آتشم جمله زرم به جان تو
هر نفسی که آن رسد کار دلم به جان رسد
گر چه ز پا درآمدم جان سرم به جان تو
(مولانا)
بیست و سوم دی ماه نود و نه / پاراگراف / زخم گران همیکشم زخم بزن که من خوشم
#حسین_خسروی_دینارعالی#گریفین_مورچه_ای_که_دیگر_تنها_نیست#حسین_خسروی#قوانین_متافیزیکی_جهان_فیزیکی