?
21. ما هر گاه بر آدمی بعد از آنکه او را رنج و زیانی رسید رحمتی فرستیم (و بعد از آنکه بجهل و بدبختی افتادن بواسطۀ انبیاء و معلّمین الهی نجاتشان دادیم) آیا در این صورت باید برای محو آیات و رسولان حقّ مکر و سیاست بکار برند؟ (ای رسول ما) بگو مکر و سیاست الهی کاملتر و سریعتر است که رسولان ما (فرشتگان قوای عالم) مکرهای شما را (بر زیان شما) خواهند نوشت
22. (خدا را یاد کنید که) اوست آنکه شما را در برّ و بحر سیر می دهد تا آنگاه که در کشتی نشینید و باد ملایمی کشتی را به حرکت آرد و شما شادمان و خوشوقت باشی که ناگاه باد تندی بوزد و کشتی از هر جانب به امواج خطر در افتد و خود را در ورطۀ هلاکت ببینید آن زمان خدا را به اخلاص و دین فطرت بخوانید که بارالها اگر ما را از این خطر نجات بخشی دیگر همیشه (از کفر و عصیان دست کشیده) شکر و سپاس تو خواهیم کرد.
23. پس از آنکه ما از غرق نجاتشان دادیم باز در زمین بنا حقّ ظلم و ستمگری آغاز کنند ای مردم (بدانید) شما هر ظلم و ستم کنید منحصراً بنفس خویش کنید در پی متاع فانی دنیا آنگاه در آخرت که بسوی ما باز می گردید شما را به آنچه (از نیک و بد) کرده اید آگاه می سازیم (و هر کس را به کیفر خود می رسانیم)
24.محقّقاً در مثل زندگانیِ دنیا به آبی ماند که از آسمانها فرو فرستادیم تا به آن باران انواع مختلف گیاه زمین از آنچه آدمیان و حیوانات تغذیه کنند بروید تا آنگاه که زمین از خرّمی و سبزی بخود زیور بسته و آرایش کند و مردمش خود را بر آن قادر و متصرّف پندارند که ناگهان فرمان ما به شب یا روز در رسد و آن همه زیب و زیور زمین را درو کند و زمین چنان خشک شود که گوئی دیروز در آن هیچ نبوده (این حقیقت حال فنای دنیاست) اینگونه خدا آیاتش را با مثال روشن برای اهل فکرت بیان می کند.
25.و خدا همۀ خلق را بسر منزل سعادت و سلامت می خواند و هر که را می خواهد (بلطف خاصّ خود) براه مستقیم هدایت می کند.