فضای کار اشتراکی می تواند به شما کمک کند تا مکانی برای شروع و رشد کسب و کارتان داشته باشید تا از این طریق به اهداف کاری تان برسید. در فضاهای کار اشتراکی می توانید تمام امکانات یک دفتر کار را داشته باشید اما با هزینه بسیار کمتر پس فضای کار اشتراکی فرصتی مناسب است تا کارتان را به طور حرفه ای پیگیری کنید و از مزایای آن استفاده کنید. شما میتوانید با مراجعه به سایت لندیما قیمت فضای کار اشتراکی با امکانات کامل را ببینید و نسبت به اجاره فضای کار اشتراکی از طریق سایت اقدام کنید.
Coworking Space ها فضاهای بزرگی هستند که افراد می توانند به عنوان محل کار از آنجا استفاده کنند آنها میز و قسمت مخصوص به خود را دارند و از امکانات استفاده می کنند آنها فضای مورد نیاز خود را اجاره می کنند اما مسلما بدون پول پیش یا اجاره های آنچنانی. افراد در کنار یکدیگر و دیگر گروه های مستقر مشغول به فعالیت می شوند برای همین به آنها فضار کار اشتراکی می گویند و خود این نکته موجب افزایش بهروری می شود
کاربر فضای کار اشتراکی معمولاً خویش‌فرما یا فریلنسر است. ازآنجایی‌که برخی از کسب‌وکارها هم توان مالی کافی ندارند، از فضای کار اشتراکی استفاده می‌کنند تا دفتر و امکانات کاری برای پرسنل خود فراهم کنند. شرکت‌های بزرگ هم هنگامی‌که تعداد زیادی پرسنل در یک مقطع زمانی دارند از امکانات فضای کار اشتراکی بهره می‌برند و معمولاً تعداد مشخصی عضویت در این فضا می‌گیرند.
مالک فضای کار اشتراکی معمولاً یک فضای کاری به همراه امکانات و تجهیزات اداری تأمین می‌کند. ویژگی‌های متداول فضاهای کار اشتراکی شامل موارد زیر است:
فضاهای کار اشتراکی از مدل‌های متفاوت کسب‌وکار استفاده می‌کنند؛ مثلاً برخی از آنها که به‌صورت مشترک مدیریت می‌شوند، سازمان غیرانتفاعی هستند و فقط مبلغی بابت تأمین هزینه‌های دفتر دریافت می‌کنند؛ اما مدل‌های دیگر حق اشتراک ثابت دارند یا بر اساس تعداد روزهای استفاده از فضا در هفته، ماه یا سال اجاره دریافت می‌کنند. معمولاً، یک فضای کار اشتراکی گزینه‌های متفاوتی ارائه می‌دهد تا مناسب نیاز افراد مختلف باشد. برخی سازمان‌ها مکان‌های مختلفی دارند که اعضا می‌توانند به همه آنها دسترسی داشته باشند اما سایر فضاها «ویزای فضای کار اشتراکی» صادر می‌کنند تا اعضا به همه ساختمان‌های عضو گروه دسترسی رایگان داشته باشند.
افزایش بهره‌وری تنها با همکاری تنگاتنگ کارکنان و مدیریت محقق می‌شود. تجربه ثابت کرده است که رابطه‌ی ضعیف کارکنان و مدیریت باعث می‌شود تا کارکنان تمایلی به انجام کاری بیش از وظایف روزانه‌ی خود، نداشته باشند. بنابراین سهیم کردن کارکنان در امور مدیریتی برای افزایش بهره‌وری ضروری است.
کارکنانی که در تصمیم‌گیری‌های سازمانی سهیم هستند، خود را بخشی از یک اجتماع می‌دانند که هدف مشترکی دارد. در این شرایط عزت نفس و خلاقیت کارکنان بیشتر می‌شود.
شراکت در امور مدیریتی تعهد کارکنان را نسبت به اهداف سازمان افزایش می‌دهد، بنابراین آنها برای تأمین این تعهد تلاش بیشتری می‌کنند. از سوی دیگر، هنگام بروز مشکلات، کارکنان برای رفع آنها به یکدیگر کمک می‌کنند تا از کیفیت محصول یا خدمت کاسته نشود.
مدیرانی که سبک‌های مشارکتی را به‌کار می‌گیرند، درمورد تغییرات اعمال شده پاسخ بهتری از کارکنان خود دریافت می‌کنند. مشارکت کارکنان باعث می‌شود آنها همیشه از تغییرات احتمالی آگاه و برای رویارویی و کنار آمدن با آنها آماده باشند.
۵. تعهد به تحقق اهداف
تصمیماتی که با مشارکت و رضایت کارکنان اتخاذ می‌شوند از حمایت و پشتیبانی بیشتری برخوردارند، چرا که کارکنان به تصمیم‌هایی که خودشان در آنها نقش داشته‌اند تعهد بیشتری نشان می‌دهند و برای تحقق آنها تلاش بیشتری می‌کنند.
با مشارکت در تصمیم‌گیری‌ها عزت نفس کارکنان افزایش می‌یابد و امکان برآورده کردن خواسته‌های کارکنان نیز فراهم می‌شود؛ در نتیجه احتمال ترک شغل کاهش خواهد یافت.
مدیریت و کارکنان نباید در مقابل هم قرار بگیرند. برای عملکرد موفقیت‌آمیز کسب‌وکار، ضروری است که رابطه‌ی خوبی بین کارکنان و مدیریت برقرار شود. کار گروهی با سهیم کردن کارکنان در امور مختلف، امکان ایجاد رابطه‌ای نزدیک و صمیمی را فراهم می‌کند که احترام مدیران به دانش، تجربه و تحصیلات کارکنان را به همراه دارد. این مهمترین مزیت کار گروهی است.
در انواع سبک‌های مدیریت مشارکتی، کارکنان امکان اظهار نظر دارند. این امر وفاداری کارکنان را در پی خواهد داشت؛ این وفاداری تحقق اهداف را آسان‌تر خواهد کرد. و مسلما تحقق اهداف سازمانی باعث دلگرمی و تقویت روحیه‌ی کارکنان خواهد شد.
مشارکت، محیط کاری خوب و مثبتی خلق می‌کند که امکان ابراز خلاقیت و قابلیت‌های تحلیلی کارکنان را افزایش می‌دهد؛ فرصت ارائه‌ی قابلیت‌ها باعث تقویت انگیزه‌ی کارکنان می‌شود.
اگرچه به‌کارگیری سبک مشارکتی ممکن است هزینه‌هایی دربر داشته باشد اما منفعت ناشی از پیاده‌سازی موفقیت‌آمیز آن بسیار بیشتر است. همچنین چون در سبک مشارکتی تصمیم‌ها به شکل گروهی اتخاذ می‌شوند، پذیرش و پیاده‌سازی آنها زمان کمتری می‌برد.
خلاقیت و نوآوری دو مزیت ارزشمند مدیریت مشارکتی هستند. در تصمیم‌گیری‌های گروهی، سازمان از هم‌افزایی ناشی از دانش و انتخاب دامنه‌ی متنوعی از افراد بهره می‌برد. وقتی به جای مدیران همه‌ی کارکنان امکان ابراز نظر داشته باشند، احتمال دستیابی به ایده‌ای کارامد و یکتا افزایش می‌یابد.
مشارکت کارکنان، وفاداری، تفاهم و همکاری دو‌سویه را به همراه دارد. بنابراین کارکنان به ندرت تصمیم به تقابل با مدیران می‌گیرند و در نتیجه مدیریت در مسیر پیاده‌سازی تصمیم‌های سازمانی، اثرگذاری بالایی بر کارکنان دارد.
وقتی مدیران پذیرای نظرات کارکنان باشند و به آنها اهمیت بدهند، کارکنان نیز نسبت به سازمان احساس تعلق خواهند کرد. در نتیجه محیط کاری مثبتی شکل می‌گیرد.
تصمیم‌گیری فرآیند انتخاب بهترین گزینه‌ی ممکن است. با بهره‌گیری از کارکنان، می‌توان برای مشکلات مختلف راه‌حل‌های متنوعی پیدا کرد، در نتیجه دستیابی به بهترین انتخاب آسان‌تر می‌شود.
وقتی کارکنان به این باور برسند که برای سازمان ارزشمند هستند و نسبت به آن احساس وفاداری کنند، عملکرد سازمان بهتر خواهد شد. وقتی مدیران پیوسته و به‌صورت فعال جویای نظرات کارکنان باشند، تصمیم‌های بهتری اتخاذ می‌شود، زیرا بر دامنه‌ی گسترده‌ای از دانش، اطلاعات و تجربیات تکیه می‌شود.
اعتماد عامل مهمی در رهبری موفق است. در سبک‌های مدیریت اشتراکی روند تصمیم‌گیری معمولا برای همه آشکار و شفاف است. در نتیجه اعتماد کارکنان به مدیریت و به دنبال آن قدرت رهبری مدیران افزایش می‌یابد. همچنین شفافیت خود یکی از مزیت‌های بالقوه‌ی سبک اشتراکی است.
گاهی ممکن است ایده‌های کارکنان از سوی مدیران پذیرفته شود. این امر موجب غرور کارکنان و افزایش علاقه‌ی آنها به کارشان می‌شود. در مقابل وقتی علت پذیرفته نشدن ایده‌ها به شکل واضحی برای کارکنان توضیح داده شود، علاقه و اشتیاق کارکنان به کارشان متزلزل نمی‌شود.
با در نظر گرفتن نظرات و پیشنهادهای کارکنان در تصمیم‌گیری‌ها، تصمیم نهایی بدون بحث و جدل از سوی کارکنان پذیرفته می‌شود. با مشارکت کارکنان در فرآیند تصمیم‌گیری، آنها به راحتی تصمیم اتخاذ شده را می‌پذیرند و برای تحقق آن تلاش می‌کنند.حتما بخوانید: کایزن چیست و چه کاربردی دارد؟
با مشارکت و کار گروهی، رابطه‌ی خوبی بین مدیران و کارکنان شکل می‌گیرد و کارایی کارکنان و کیفیت محصولات و خدمات تولیدی افزایش می‌يابد. شرایط کاری مناسب و خوشایند، عامل ارزشمندی است زیرا باعث می‌شود تا کارکنان میل بیشتری به بهتر شدن خود و کارها داشته باشند و با حسن نیت به سازمان خدمت کنند.
بیشتر بخوانید:
نقش اعتماد در میزان موفقیت کار تیمی غیرقابل کتمان است. اعتماد در کار تیمی به معنای اطمینان خاطر و پشت گرمی اعضای تیم از حسن نیت همکاران است. به این صورت که همه باید معتقد باشند که کسی قصد ضربه زدن به دیگری را ندارد تا اعضا حس امنیت و راحتی داشته باشند. این آفت، آن دسته از تیم‌هایی را تهدید می‌کند که اعضای آن از صمیم قلب سفره دل خود را در حضور دیگران باز نمی‌کنند و ضعف‌ها و خطاهای خود را پنهان می‌کنند. یکی دیگر از دلایل به وجود آمدن بی‌اعتمادی مربوط به مدیرانی است که زمینه زیرآب زدن و چاپلوسی را در محیط کسب‌وکار خود آماده می‌کنند. این مدیران از افرادی که حرف جابه‌جا می‌کنند، استقبال می‌کنند و این باعث بی‌اعتمادی افراد مجموعه می‌شود.
ایجاد اعتماد بین افرادی که از قبل شناختی با یکدیگر ندارند و به تازگی در یک تیم جمع شده‌اند کار مشکلی است، اما با اجرای تکنیک‌های ساده‌ای می‌توان به اعتماد نسبی بین اعضا دست یافت. برای مثال اعضا در جلسه اول به پرسش‌های کوتاهی درباره زندگی شخصی خود پاسخ دهند. با ایجاد شناخت نسبی که برای اعضا فراهم می‌شود، حس بهتری از یکدیگر خواهند داشت. همچنین در بسیاری موارد افراد خجالت می‌کشند که از هم تیمی‌های خود کمک بخواهند. بر این اساس یکی دیگر از راهکارهای ایجاد باورپذیری و اعتماد میان اعضای تیم، توسعه روحیه کمک کردن به یکدیگر است که بسیار مفید است. بیرون رفتن، بازی کردن، اتاق فرار، شکم‌گردی و… راه‌کارهایی هستند که به افزایش اعتماد بین اعضا کمک خواهد کرد.
نتیجه بی‌اعتمادی بین اعضا، از بین رفتن صداقت در رای افراد خواهد بود. در چنین فضایی، افراد به جای آن که نظرات خود را صادقانه و شفاف بیان کنند، اظهارنظرهای جانب‌دارانه می‌کنند. در این شرایط افراد برای این یکدیگر را تایید می‌کنند که بحث و جدل به‌وجود نیاید. شما ب‌عنوان مدیر وظیفه دارید جلساتی ترتیب دهید که در آن امکان بیان آزادانه نظرات درباره مدیریت و یا همکاران برای همه فراهم شود و از این طریق روحیه انتقادپذیری را در خود و اعضای تیم تقویت کنید.
نبود برخورد سالم بین اعضا، باعث عدم تعهد هرکدام از آنها در قبال تیم و اهداف مشترک آن خواهد شد. وقتی افراد نظرات خود را صادقانه بیان نکنند و صرفا تظاهر به موافقت با نظر جمع کنند، درباره تصمیم‌هایی که اتحاذ می‌شود خود را پایبند نخواهند دانست؛ زیرا وقتی اعضای تیم به هر دلیلی حس کنند نظراتشان جایگاهی در تیم ندارد و حضور خود را در تیم کم اهمیت تلقی کنند، تعهد لازم برای اجرای تصمیم‌ها را هم نخواهند داشت.
به علت نبود تعهد و مشارکت واقعی، اعضای تیم، عدم مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی را در خود تقویت می‌کنند که همان آفت چهارم است. وقتی اعضا، خود را به برنامه‌های تیمی پایبند ندانند، بنابراین پاسخگوی مشکلات به‌وجود آمده هم نیستند. در این شرایط حتی اعضای متعهد و با انگیزه تیم، کاری را به چنین افرادی واگذار نمی‌کنند و وظایف ناعادلانه توزیع می‌شود.
کوتاهی در عدم واگذاری کارها، زمینه آفت پنجم را فراهم می‌کند. در واقع بی‌توجهی به هدف و نتیجه کار هنگامی پدید می‌آید که اعضای تیم نیازهای فردی را (مثل مقام، پیشرفت شغلی و یا نیاز به تایید و ستایش) بر اهداف تیمی، برتر بدانند. بنابراین درست مثل وقتی که حلقه‌ای از یک رشته زنجیر بریده می‌شود، اگر بگذاریم حتی یک نقص در کار تیمی پیدا شود، تمام کار تیمی آسیب می‌بیند.
وقتی مسئولیتی از افراد خواسته نشود، هرکس به نحوی خود را از اعضای تیم جدا دانسته و به هدف تیم بی‌توجه خواهد شد. برای پیشگیری از این آفت، ابتدای کار باید به هر طریقی تمام اعضای تیم به این نتیجه برسند که اهدافی که تیم در پیش دارد، کاملا با اهداف شخصی تک تک اعضا هماهنگی دارد. همانطور که کن بلانچارد می‌گوید: «بهره وری کار گروهی بستگی به این دارد که اعضای گروه چگونه اهداف خود را در ارتباط با اهداف سازمان می‌بینند».
1. شفافیت در اهداف و نقش‌ها: همه اعضای تیم در رابطه با چشم‌انداز تیم، اهداف کوچک- بزرگ و دور - نزدیک، نقش‌های کلی اعضا و وظایف جاری خود شفاف و آگاه هستند.
2. اعتماد به یکدیگر: اعضای تیم به یکدیگر اعتماد داشته و احساس خطر یا عدم صداقت نسبت به هم ندارند.
3. فضای صمیمی و غیررسمی: فضای انجام کار بین افراد در نقش‌های مختلف بسیار صمیمی بوده و قواعد رفتاری رسمی حکم‌فرما نیست.
4. تعدد در بحث‌های مرتبط با کار: اغلب بحث‌ها و گفت‌وگوها پیرامون کار و مرتبط با کارهای جاری بوده و بحث در مورد مسائل نامرتبط و مرور موضوعات مشابه کمتر ملاحظه می‌شود.
5. شنیده‌شدن تمام صداها: اعضا به صورتی کاملا باز و بدون هیچ‌گونه موضع‌گیری، همواره به نظرات یکدیگر گوش داده و نسبت به آنها فعالانه تعامل می‌کنند.
.6 وجود تعارض و نظرات متفاوت: همواره اعضا امکان اظهار نظرات متفاوت را داشته و در بیشتر مواقع اختلاف نظرهای عمیقی مطرح می‌شوند. اعضا از تعارض و اختلاف نظر ترس نداشته و این موضوع را بخشی از پیشبرد بهینه و تضارب آرا می‌دانند.
7. انتقادهای سازنده: اعضا انتقاد، آن هم انتقادهای سازنده نسبت به ایده‌ها و روش‌های کاری یکدیگر (نه شخصیت) دارند؛ همچنین این انتقادها مستمر، رک و به صورت راحتی بیان می‌شوند و در انتقال مفهوم کلمات مستقیم به جای کلمات غیرمستقیم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
8. بهادادن به احساسات: اعضای تیم نه تنها ایده‌ها و نظرات را به بحث و گفت‌وگو گذاشته، بلکه در مورد احساسات خود نیز به تبادل و تعامل می‌پردازند.
.9 عدم تسلط و اعمال قدرت مسئول تیم: مسئول یا مدیر بر تیم حکمرانی و تسلط نداشته و صرفا نقش تسهیلگری و پیش‌برندگی تیم را دارد و تمام شرایط را برای راحتی اعضای تیم در انتقال ایده‌ها و نظرات خود فراهم می‌کند.
10. انعطاف در نقش رهبری تیم: نقش رهبری تیم بسیار منعطف بوده و صرفا توسط یک فرد انجام نمی‌شود؛ امکان اینکه بر حسب اقتضائات و زمان‌های متفاوت، اعضای مختلفی در تیم نقش رهبری را ایفا کنند، وجود دارد.
11. خودارزیابی: تک تک اعضای تیم و همچنین کل تیم کارهای خود را ارزیابی کرده و خود برای بهبود آن تلاش چندباره می‌کنند.
.12 تقسیم، دسته‌بندی و اولویت‌دهی شفاف کارها: کارها و وظایف در مقاطع مختلف کار تیم به صورت شفاف لیست شده، اولویت‌ها مشخص شده و مورد تأیید همه اعضای تیم است.
.13 اجماع نظر در تصمیمات: در اغلب موارد تصمیمات اخذشده در تیم از اجماع نظر تمامی اعضای تیم حاصل شده و صرفا توسط یک یا چند نفر گرفته نمی‌شود.
.14 حمایت درون‌تیمی: اعضای تیم به صورت مستمر از یکدیگر حمایت کرده و دغدغه کمک به پیشبرد کار توسط هم‌تیمی وجود دارد.
15 ا.نعطاف در برابر تغییر در نظر و عمل: اعضای تیم در برابر شنیدن نظرات مختلف و متفاوت از جانب سایر اعضا باز بوده و نسبت به تغییر رویکرد خود مقاومت ندارند. همچنین به راحتی اعتراف و قبول اشتباه می‌کنند.
.16 تشکیل جلسات اثربخش: برای برگزاری و نتیجه‌گیری بهینه از جلسات و بحث‌های تیمی، اغلب قواعد و فرایندهای از پیش تعریف‌شده وجود دارد.
.17 هماهنگی بین تیم‌ها: به صورت مرتب و اثربخش با سایر تیم‌ها و بخش‌های مرتبط در سازمان یا در ارتباط کاری، هماهنگی و تعامل وجود دارد.
18 .پاسخ‌گویی و مسئولیت‌پذیری: کل تیم و همچنین تک‌تک اعضا خود را در مقابل نتایج حاصل‌شده مسئول و پاسخگو می‌دانند.
بیشتر بخوانید:
How to Improve Team Working Skills
اگر می خواهید کار تیمی را گسترش دهید، باید به همه کمک کنید همدیگر را بشناسند. حداقل یکبار در سال یا حتی بیشتر جلساتی با اعضا برگزار کنید. گفتگوهای غیررسمی افراد را به هم نزدیک کرده و روابط انسانی را گرم تر می کند. مثلاً می توانید اعضای تیمتان را به یک بازی دعوت کنید، مثلاً بسکتبال یا فوتبال. اگر بازیکن ها بخواهند برنده شوند باید با هم همکاری کنند. همین اصل در محیط کار هم صادق است. و از طریق همین کارهای گروهی و ورزشی، شخصیت ها و استعدادهای هر فرد مشخص می شود. آنها در آن شرایط مجبور خواهند بود سریع تصمیم بگیرند به همین دلیل وقت برای آماده کردن واکنش هایشان نخواهند داشت. اینها موقعیت هایی است که شخصیت واقعی همه نشان داده می شود و روابط واقعی شکل می گیرد.
اگر بازده و کیفیت بالای کار می خواهید، باید به اندازه حرف هایتان خوب باشید. شما همان چیزی را به دست می آورید که ارائه کرده اید. اگر قول می دهید که کاری را انجام دهید، حتماً آن را انجام دهید. وقتی اعضای تیم متوجه شوند که آدم خوش قول و قابل اعتمادی هستید، رفتار شما را تقلید خواهند کرد.
اگر می خواهید کارمند جدیدی استخدام کنید، این مسئله را با تیمتان مطرح کنید. اجازه دهید اعضای تیمتان با فرد موردنظر صحبت کنند چون آنها هستند که قرار است با هم کار کنند و خیلی مهم است که آن فرد با تیم هماهنگی داشته باشد. البته، تجربه و ویژگی ها و کارآمدی آن فرد هم مهم است اما مهمترین ویژگی ها برای استخدام همیشه شخصیت و مهارت های اجتماعی فرد هستند که باید با تیم شما سازگاری داشته باشد. باتوجه به اعتماد و احترامی که در بالا به آن اشاره شد، شخصیت و مهارت های اجتماعی مثل چسب هستند که به ارتباط بین اعضا کمک می کند. این مهارت ها می تواند اعضای تیم را به هم بچسباند و کیفیات فردی باعث می شود کارها درست انجام شود.
در همه تیم ها سوء تفاهم پیش می آید. یک روزی یک جا بالاخره تضاد و کشمکش پیش می آید. وقتی مناقشات بین کارمندها از کنترل خارج شود، این مدیرعامل است که باید با آن روبه رو شود. با انتخاب اینکه چه چیز خوب است و چه چیز بد موضوع را پیچیده تر نکنید. به صحبت های دو طرف خوب گوش کنید و بعد با بقیه آنهایی که مناقشه آن دو طرف را دیده اند حرف بزنید. راه حل هایی که در این مواقع به ذهن همه خطور می کند نتیجه ای می دهد که بدون دعوا و کشمکش امکان نداشت به ذهن کسی برسد. البته این به آن معنا نیست که دعوا و جدل خوب است. به این معنی است که این دعواها باعث می شود که همه به دو دیدگاه در آن واحد فکر کنند و دیدگاه های بیشتر یعنی فرصت های بیشتر.
