یکی بود ، یکی نبود. آن یکی که وجود داشت ، چه کسی بود؟ همان خدا بود وغیر از خدا هیچکس نبود. این قصه را جدی بگیرید که غیر از خدا هیچ کس نیست .
شبی یکی از بزرگان راه حق خواب دید که در راهی می رود که یک فرشته در برابر او ظاهر شد و به او گفت: عزم کجا داری؟
پیر گفت: عزم من رفتن به درگاه خداونداست.
فرشته در جواب گفت: تو که این همه مال و منال و تعلقات دنیوی داری چگونه با این همه بستگی ها و دلبستگی ها می خواهی نزد خدا بروی؟ رسیدن به حق کار سبکباران است.
این همه لنگر ز تو آویخته چون شوی با نور حق آمیخته؟
پیر طریقت از این سخن فرشته که در عالم خواب به او گفت سخت به تشویش افتاد. روز دیگر همه دارایی و هستی خود را در راه خدا داد و فقط یک نمد پاره برای خود باقی گذاشت.
چون شب دیگر بخفت آن پاکباز آن فرشته در رهش افتاد باز
گفت: هان! قصد کجا داری چنین؟ گفت: قصد قرب رب العامین
فرشته گفت: تو با این نمد می خواهی نزد خدا بروی؟ حضرت عیسی(ع) آنگاه که به آسمان می رفت فقط یک سوزن از مال دنیا در جامه او بود و همان سوزن حجاب راه او شد.
بار دیگر درویش از خواب بیدار شد، سخنان فرشته او را واداشت که آتشی بر افروزد و آن نمد کهنه را هم در آتش بیفکند و بسوزاند.
شب سوم که به خواب رفته بود دیگر بار فرشته به خواب او آمد.
گفت: عزم تو کجاست ای نامدار؟ گفت: نزدیک خدای کامگار
آن فرشته گفت: ای بس پاکباز چون تو کردی هر چه بود از خویش باز
تو کنون بنشین، مرو زین جایگاه چون تو بنشستی، بیاید پادشاه
فرشته گفت: چون تو هر چه داشتی برای قرب خدا و رسیدن به او از کف نهادی، حال که در راه او همه چیز فدا کردی به جای آنکه تو به سوی او بروی خدا به سوی تو خواهد آمد.
چون همه سوی حق آمد پوی تو حق خود آید بی شک اکنون سوی تو
پاک شو از هر چه داری و بباز تا حقت در پاکی آید پیشباز