ویرگول
ورودثبت نام
سید محمد جواد حسینی
سید محمد جواد حسینیمن سید محمد جواد حسینی به داستان قصه و.. خیلی علا قه مندم
سید محمد جواد حسینی
سید محمد جواد حسینی
خواندن ۶ دقیقه·۶ سال پیش

خانه جن زده

همه جا تاریک بود . فقط راهرویی که پیش رویم بود را می توانستم ببینم .راهروی باریک و درازی که رنگ دیوارهایش زرد بود . به همین خاطر روشن تر دیده میشد و در تاریکی خانه نورانی به نظر میرسید .


صداها هر لحظه بلند و بلندتر میشدند . شنیدن صداها آزارم میداد . باعث رنجم میشد انگار که این صداها تا مغز استخوانم نفوذ میکرد . چاره ای نداشتم باید از این راهرو رد میشدم . راهرویی که نمیدانستم در انتهایش چه چیزی انتظارم را میکشد . صداها هر لحظه نزدیک تر و زجر آورتر میشدند . حس عجیبی داشتم . درست همان حسی که در اولین لحظه ورودم به خانه داشتم . صداها بازهم بلند تر شدند و حالا کاملا احساس میکردم که نزدیک گوشم هستند . چیزی نمی دیدم و فقط میشنیدم . همین بیشتر آزارم میداد . قدم اول را گذاشتم و بلافاصله قدم دوم . حالا در ابتدای راهرو بودم . صداها قطع شدند . کمی آرامش گرفتم اما عرق سردی بر روی پیشانیم بود . جلوتر رفتم و بازهم جلوتر اما انگار این راهرو پایانی ندارد . صداها به گوش میرسیدند اما اینبار فرق میکرد . صداهای گریه زنی به گوشم میرسید . لکه ی سیاهی جلوتر ظاهر شد انگار که به پایان راهرو میرسیدم هرچه نزدیک تر میشدم لکه نیز بزرگتر میشد و صدای گریه زن بلندتر از قبل . لکه سیاهی در کار نبود . سایه ی دری بود که در انتهای راهرو قرار داشت . به آرامی به طرفش رفتم .در را باز کردم و داخل شدم . آنجا هم تاریک بود اما لحظه ای بعد چشمانم به تاریکی عادت کرد و توانستم نور ضعیف شمعی که روشن بود را ببینم . وسط اتاقی ایستاده بودم که زنی پشت یک میز و بروی صندلی نشسته بود و شمع روشن درست روبه روی زن قرار داشت . سرش را میان دو دستش قرار داده بود و گریه میکرد . از وقتی وارد آن خانه شده بودم اولین کسی بود که میدیدم و اینقدر در آن مدت کوتاه کا آنجا بودم اتفاقات غیر منتظره رخ داده بود که دیدن یک زن در آن خانه مخروبه و خالی از سکنه برایم عجیب نبود . جلو رفتم و صدایش کردم : خانم . اما جوابی نداد و به گریه کردن ادامه داد .با صدای بلند تری گفتم : میبخشید خانم نمیخواستم مزاحم بشوم . فکر نمیکردم کسی اینجا زندگی کند . دوستانم به من گفته بودند که در این خانه کسی زندگی نمیکند . ناگهان گریه آن زن قطع شد . سرش را آرام بالا آورد و به من نگاه کرد . حالا میتوانستم کاملا چهره اش را تشخیص بدهم . زن جوان و زیبایی بود که موهای خاکستری داشت و شال سبز رنگی را بروی شانه اش انداخته بود . از دیدن چهره اش حس عجیبی گرفتم . انگار که آب سردی از فرق سرم ریخته شده باشد و تا نوک پایم جریان پیدا کرده باشد . چهره ی زن علی رغم زیبایی برایم ترسناک بود . چهره اش را قبلا دیده بودم . آنهم در تابلویی که بروی تالار ورودی آن خانه نصب شده بود . تابلویی که از روی صورت خانم سابق آن خانه کشیده شده بود . خانمی که سالها قبل از بدنیا آمدن پدرم در آنجا به دست شوهرش کشته شده بود . زبانم بند آمده بود و پاهایم نیز توان رفتن نداشت . لحظه ای ایستادم و دیدم که شبح زن به طرف من میاید . اما در اتاق باز شد و شبح دیگری وارد اتاق شد . یک مرد تنومند و با صورتی خشن . به طرف زن حمله ور شد . کتکش میزد . احساس کردم پاهایم که بخاطر ترس قدرتی نداشت حالا نیرویش را باز یافته است . با تمام سرعتی که داشتم از اتاق خارج شدم ولی اینبار از آن راهروی منفور خبری نبود . راهرویی تاریک و غبار گرفته رو به رویم بود . از راهرو عبور کردم و از پلکان سریعا پایین رفتم و به تالار ورودی رسیدم . صدای تپش قلبم و نفس های تند خودم را میشنیدم . به تالار که رسیدم ایستادم و بی اختیار به تابلو خیره شدم . چهره آن زن را دیدم که حالا از چشمانش خون میامد . زن بیچاره خون گریه کرده بود . بعد از دیدن تابلو از خانه خارج شدم و به طرف ماشینم حرکت کردم . سوئیچ را چرخاندم و ماشین را روشن کردم و با بیشترین سرعت از آن خانه نفرین شده خارج شدم .


..................................................



در راه برگشت در فکر اتفاقات عجیبی بودم که آن شب برایم رخ داده بود . بی دلیل نبود که دوستانم میگفتند آنجا نرو . ارزش امتحان کردن ندارد . و.لی منکه آدم کله شقی بودم گوش نکردم و رفتم .


قصه های زیادی در مورد خانه خارج از شهر شنیده بودم و دوست داشتم آنجا را ببینم . در کل شهر همیشه میگفتند که آن خانه نفرین شده است . بارها از پدر بزرگم قصه آن خانه را شنیده بودم . شنیده بودم که میگفت روزی روزگاری در خانه خارج از شهر زن و شوهر جوان و ثروتمندی زندگی میکردند و در کنار هم بسیار خوشبخت بودند تا اینکه روزی مرد خانه به همسرش شک میکند و بعد از آزار و اذیت های فراوان او را میکشد . و بعد از آن خوشی از آن خانه برای همیشه میرود و بعد از مدتی تبدیل به خانه ای متروک میشود .


اتفاقات آنروز برای لحظه ای از جلوی چشمانم رد شدند . قراری که با دوستانم گذاشتم برای سنجیدم شجاعت من و اینکه قبول کردم به آن خانه بروم . لحظه ورودم به خانه شنیدن آن صداهای زجر آور و دیدن شبح صاحبان آن خانه . همه چیز برای یک لحظه از جلوی چشمانم عبور کردند . حالا میدانستم که برای چه به آن خانه میگویند ( خانه جن زده )

۵
۰
سید محمد جواد حسینی
سید محمد جواد حسینی
من سید محمد جواد حسینی به داستان قصه و.. خیلی علا قه مندم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید