
پرنده سیاه پرزنان رسید
به روی شاخهای گزید جای و گفت: ای بشر
مرا نگر
گوش کن به من که بعد فصل سرد
تو را مرگ همنشین است
میرهی ز درد و زن یا که مرد
شکسته یا که بسته یا چو روز اولین
سرنوشتتان سیاه و پوچ چون پر من است و بعد از آن
جز سکوت
جز سقوط
نشنوی هیچ شعر یا سرود
مرگ رنگ
دود و بنگ
قلب سنگ
و بعد از آن صدای ساعتی که متصل میدهد خبر
که آی ای بشر
نگر زمان را که هست در گذر
دنگ و دنگ و دنگ و دنگ