
تاریکی نبود نور است یا نور نبود تاریکی؟ مطلقترین تاریکی عدم است. عدم آنقدر تاریک و پوچ است که تاریکی و پوجی معنا میبازند. پس چگونه بیمعنایی، معنا بخشی میکند؟ چگونه نیستی هستی میآفریند؟
سالیان درازیست که در این ظلام دیوی از پلشتیهای گذشته به پا خاسته و هر دم دشنهاش بر تن مردمان بوسه میزند. چه ناپاک... چه ناپاک است این تصویر رزل. خونی که در تاریکی ریخته شود بیتصویر است، لیک بیاثر نیست...
سالیان درازیست که خونهای ریخته گرد آمدهاند و هیولایی ساختهاند از تخم خشم و نفرت. هیولایی که باید هر نعرهاش لرزهای برتن بیتن تاریکی اندازد و ضمیر ریمآلودش را جرحه جرحه کند.
اما سالیان درازیست که این هیولا جز گهگاهی که برافروخته، سکوت پیشه ساخته. سالیان درازیست که در بستر دیو پلشت تاریکی سر کرده.
تاریکی بیخبر است اما دیو پلشتش آبستن نور است.
نور این حرامزاده تاریکی بر پدر و مادرش فائق خواهد آمد. این تقدیریست که برای خون و تاریکی نوشتهاند و جز این راهی نیست.
سالیان دازیست که نور بر شکم دیو تاریکی لگد میزند مگر از حصر درآید...
آری سالیان درازیست و انتظار مردمان تاریکی بیش از این نخواهد پایید...