خیر قرار نیست نالههای عاشقانه بشنوید. معتقدم اصولا در این برهه از زمان عاشقانه نوشتن خیانت است، به ملت و ادبیات و تاریخ. از این بحث بگذریم. پس بناست چه بنویسم؟ فلسفی گونهای. چرا فلسفی گونه؟ هنوز آنقدر جسور نشدهام که خود را فیلسوف بنامم. پسرکی بیست سالهام که زیادی فکر میکند. آنقدر که گاهی بعضی از افکارش بیشتر دیوانگیست تا تاملی عاقلانه... از قضا امروز هم قرار است از آن دست از افکارش را بخوانید.
اصلا ما چرا عاشق میشویم؟ عشق چیست؟ چه نیازی به آنست؟ نیاز جنسی و تولیدمثل؟ خب اینها را میشود بدون عشق هم حل کرد. عشق ابزار طبیعت است، مثل همین نیازی جنسی. این دو اگر نبودند که رابطه جنسیای نبود که کودکی بخواهد باشد تا ما شایستگی تکاملیمان بالا برود. عشق صرفا یک واکنش شیمیایی است. غیر قابل توضیح از منظر عقل. و البته فقط هم این نوع عشق نیست. عشقی هم هست نسبت به دیگرانی غیر معشوق. به برادری یا رفیقی، پدر و مادر و قس علی هذا. این هم برای این است که انسان موجودیست اجتماعی. این عشق هم کمک میکند به تحکیم ساختار اجتماع که آن هم به زعم خودش شایستگی تکاملی بشر را بالا میبرد... همان ابزار طبیعت. باز هم غیر قابل توضیح از منظر عقل.
علی ای حال، ابزار طبیعت یا نه، ما محکومیم به دوست داشتن. رها گریزی هم نیست. در ذات ماست. هر چه را بشود عوض کرد ذات را نمیشود. راستش را بخواهید شدنش هم میشود، منتها موجود حاصل دیگر آدمیزاد نیست.
یعنی نیازی مضحک و غیر عقلانی داریم به اینکه کسی را دوست بداریم و بدانیم کسی ما را دوست دارد. وقتی آن قضیه ابزار طبیعت را بگذارید کنار این مسئله به تهی بودن بزرگترین نیاز آدمی پی میبرید. از بنیان پوچیم و بازیچه طبیعت. مضحکترین قسمتش آنجاست که بشر درباره این پوچی چه شاهکارها که خلق نکرده. چه کتابها که ننوشته، چه شعرها که نگفته.
پوزخندتان که به این تناقض تمام شد، حکما به این فکر کنید که چه قدر کوبنده است این حقیقت. این ارزش والایی که اینقدر از آن صحبت میکردیم و بسیاری اشکها برای آن ریختهاند، صرفا یک واکنش شیمیایی است که توسط طبیعت انتخاب شده، چرا که به روند تولید مثل آدمی کمک میکند. و آدمی چیست؟ یک ماشین بزرگ که خودش را دوباره میسازد و به حکم طبیعت هر آنچه را که در این راه کمکحالش باشد جذب میکند و به نسخ بعدی هم اضافه میکند. نسخ بعدی هم همین کار را میکنند.
اما ناامیدی آنجا حقیقتا بر آدم عاقل مستولی میشود که بداند راه فراری هم ندارد. آش کشک خاله است، مجبوری بخوری. نخوری هم به سادگی خودت و ژنهایت که مسبب آن بودهاند حذف میشوند.
مخلص کلام آنکه طبیعت بیرحمانه ما را به یک بازی همه سر باخت واداشته. بازیای که حتی نمیتوان کنارش گذاشت. نهایتش این است که خودمان را میکشیم که میشود یک باخت بزرگ. ما و ژنهایمان از بازی حذف میشویم و نسلی از آدمهایی که عاشق نمیشوند به وجود نمیآید.
چاره چیست؟ هیچ. منتها عقل حکم میکند حالا که به هر طریق باید به باخت تن داد، اقلا از بازی نهایت لذت را برد. عاشق شد. دیگران را دوست داشت. خدا را چه دیدید، شاید همین فلسفهگونه باعث شدی کسی هم مغز خر بخورد و عاشق من شود (هر چند عقلا بسیار بعید مینماید). مگر در نهانخانه دل جز این میگذرد که برای جلب توجه بنویسم؟ و الا نوشتن این کثافتنامه و روبهرو کردن خلقالله با تن عریان و کریه واقعیت چه ضرورتی داشت؟ همهاش این است که یکی نگاهی بیندازد بلکه عاقبت به خیر شویم.
پوزش از گزاف (و صد البته جفنگ) گویی. باقی بقایتان.