مردها همه مرده بودند، تنها رهام هنوز نفس میکشید. شمشیرش را کشید و به سوی آتش تاریک حملهور شد. هیچ کس شاهد این صحنه عظیم نبود، ولی اگر کسی بود، میدید که خون و عرق چگونه تن رهام را پوشانده. عضلات درهم ابروانش به آن بیننده بیتردید آمیختهای از خشم و رنج را القا میکرد. چشمانش بیصبرانه پایان این رنج را انتظار میکشید و در عین حال شعله خشم در ایشان موج میزد. تنش نا نداشت، ولی ذهنش هزاهزی در سرش به پا کرده بود که پیشش میبرد. در حال دویدن نعرهای زد، در آن تاریکی برق تیغش دیدگان آدمی را به خود میدوخت. پس هر آنچه امید داشت را به یاد آورد. از آن همه امید چشمانش برقی زد که آتش تاریک را شکافت. آری آتش تاریک نه با برق شمشیر که با برق امید از پا درآمد.
رهام تمام امیدهای خود را فدای پیروزی بر آتش تاریک کرده بود، آنچه در خاطرش به جا مانده بود، گذشته منحوسی بود. سایهای سرخ و تاریک پهنه سرزمین خاطرش را پوشانده بود. سرزمین خاطرش آفتابی نداشت، همیشه شب بود. دیوانی که بندگان سایه سره بودند ، کام از تن ظریف دخترکان بیگناه میجستند. زنان جمله کنیز وحشت بودند و مردان بردگان تاریکی. به بیگاری گرفته بودندشان تا مگر قصر سایه هر چه بیشتر به ژرفنای تاریکی سرک بکشد.
برای رهام تنها همین بر جای مانده بود. جوانیش را اگرچه به نا حق خوراک آتش تاریک کردند، امیدش را فدا کرد تا روزی دیگر، آن دیگران هیمه آتش تاریک نشود. برای رهام تنها همین بر جای مانده بود و این همه هیچ بود... اینگونه بود که رهام آخرین مردی که در نبرد نمرد، یکه و تنها در ذهن خویش جان داد.