وقتی به چشمان زیبایت نگاه می کنم در اشک آینه صفت ناز چشمت دل رنجورم در حال سوختن است واشکت شعله ی سوختن را بیشتر می کند ومن خود را چون قایقی در دریای چشمت می پندارم که در حال سوختن است و پس از سوختن غریق چشم تو می شوم.زیبای من باور کن خودرا از قطره اشک تو کمتر می دانم بگذار بگویم چقدر درمانده عشق توام واین کشته ی سبک در سیل قطره اشک تو چگونه غریق گشته.آسمان من ابری بودنت نوید باران ذوق من است که از سر نیاز کویر تشنه ی بودنت را فریاد میکنم.باش که بودنت ارزش حیات من است .
