
شاید خیلی سخت باشه که بخوایم به بازنده بودن اعتراف کنیم !!!
هر کسی که از بیرون به ما و بیشتر هم سن و سال های ما نگاه می کنه و ما رو با ارزش های درست یا غلط جامعه امروز بسنجه چیزی جز عده ای آدم شکست خورده نمی بینه . شکست خورده هایی که تو اوج جوونیشون با اشتیاق کار کردند ولی خونه و ماشین حساب پر پول آنچنانی نداشتند ، شکست خورده هایی که تو تب مهاجرت یا موفق به انجامش نشدند یا برنامه ای براش نداشتند ، شکست خورده هایی که نه دلال بازی بلند بودن و نه وقتش رو داشتند کنار کار مورد علاقشون توی بورس و خرید و فروش هزار تا موضوع دیگه فعال باشند.
جماعتی که بصورت دیوانه وار هر روز صبح قیمت دلار و طلا و سکه و غیره رو می پرسند و به جون لحظه لحظه زندگیشون افتادن و این کابوس لعنتی هر روز صبح دوباره و دوباره تکرار می شه. شاید فقط باید به خودمون یادآوری کنیم که بیشتر این موارد تقصیر ما نبوده ، مهمتر از همه طبق شرایط و دانشی که داشتیم بهترین تصمیم های ممکن رو گرفتیم ، تصمیم هایی که شاید خوب نبودند اما بهترین تصمیم ممکن توی اون لحظه بودند.
پس تو بازی ناعادلانه ای که نه شروعش دست ما بوده و نه پایانش دست ما است . بهترین کار این هست که بجای برنده شدن از بازی لذت ببریم. از صمیم قلب باور دارم مادامی که قلبن از خودمون راضی هستیم حتما داریم درست بازی می کنیم، فارغ از اینکه چقدر تا برنده شدن فاصله داریم.