
اول ها که بچه تر بودم ، فکر میکردم مدرسه آن قلعه رویایی زندگی ام است .
جایی که در آن می آموزم و میفهمم و هزار تا چیز خوب یاد میگیرم ؛ اما ...
بعد پنج شش سال با دعوا و کلی سیاهی از مدرسه آمدم بیرون تا واقعا قلعه رویایی ام ، آنجایی که چیز هایی به من می آموزند که با آن زندگی ام را بسازم و تکلیف خود را درباره آن بدانم ، بیابم .
از قضای روزگار و به لطف استعداد ابر مذهبی خانوادگی و تمایلات شدیدا حزب اللهی خودم ،
وارد حوزه علمیه شدم و ...
دقیقا بعد پنج سال با همان سیاهی و دعوای مدرسه، از آنجا هم بیرون آمدم ؛ چون تنها چیزی که نیافتم جواب سوال ها و دغدغه هایم بود.
همان جا بود که هوای دانشگاه و پژوهشکده ها زد به سرم و در جا به لطف سوابق بیش از حد پدر در بدنه دانشگاهی کشور ، وارد دانشگاه فردوسی شدم و اما ....
این بار به سال نکشید که مثل بچه آدم و بدون دعوا سرم را زیر انداختم و از آنجا هم بیرون آمدم .
در ها را روی خودم بستم و راه هرچه از بیرون میخواست در مغزم فرو رود را مسدود کردم .
سعی کردم خوب باخودم تنها شوم و همه چیز را از درون خود بیابم .آنچه واقعا برایم سوال بود و تشنه فهمیدن آن بودم.
همین شد که نرم نرم و ریز رگه های لذت و حیاتِ روحبخش علم را در زیر پوستم لمس کردم ؛ قطره قطره طعم شیرینی علم را چشیدم و جوشش و غلیان سوال را در درونم یافتم .
بعد از گذشت مدتی نه چندان زیاد ، احساس همدردی با ابوریحان و بوعلی و حسابی و (یکی هم آن طرف آبی بگویم) انیشتین بهم دست داد .
حس اینکه آنان چه مرگشان بود که اینگونه بی قرار فهمیدن بودند .
تصمیم گرفتم وارسته و رها .... بدون نیاز به مدرک و تشویق دیگران دست به مطالعه بزنم...
و این دقیقا نقطه ورود من به قلعه رویایی ام بود.
قلعه ای با مساحتی تمام ناشدنی و ظرفیتی نامحدود.
وقتی وارد آن شدم؛
گاهی اینقدر داغ میشدم و پر هیجان که مدام در تالار های آن بی قرار قدم میزدم .
گاهی اینقدر از فشار بیجان و خسته میشدم که از جایم نمیتوانستم تکان بخورم و ...
گاهی اینقدر مست لذت ، که خدم و حشم قصر می آمدند و از آن وسط جمعم میکردند !
چنان شور و حالی را حس کردم که در پس سقوط هیچ سرسره ای در پارک های آبی و طعم هیچ غذا و مصاحبت با هیچ زیبارویی نچشیدم .
و البته ...
گاهی سنگینی غمی که انگار ارواح ناپیدای قصر پا برسینه ام گذاشته اند و میفشارندم ...
غمی که با تمام رنج ، آن قدر دوست داشتنی بود که لحظه ای دلم نمیخواست ترکش کنم .
در حدی نیستم که بخواهم بیش از این وصفی از این دنیای پر از تحیر بکنم....
اما این یک دعوت است؛
به یک تجریه پر از زیبایی.
شروعش سخت نیست ....
همین حالا از خودت بپرس و وقتی اولین سوال عمیق را در وجودت یافتی
قرار را به جستجو بگذار .
به زودی تو هم خواهی چشید .