یک خاطره

خاطره

یکی از دوستان که خدمت سربازیش را در نیروی دریایی گذارنده بود ، می گفت : در زمان خدمت ما ، ماموریت جزایر داشتیم و به جزایر خلیج فارس می رفتیم.

سنگرها اکثرا در کنار ساحل بودند و برای مقابله با نیروی های احتمالی نگهبانی می دادیم. تعدادی سنگرهای بتنی کوچک به تعداد زیاد در کنار ساحل در خاک ریزی که ایجاد کرده بودند، کار گذاشته بودند که اکثرا خالی بودند به آنها سنگرهای شاخ بزی می گفتند برای نگهبانی و تیر اندازی در زمان آماده باش استفاده می شد.

می گفت : شبی در سنگر اصلی نگهبانی می دادم و شیفتم از ساعت 12 الی دو صبح بود . نیم ساعتی نگهبانی داده بودم دیدم دو سرباز اسلحه بدوش از طرف یکی از همان سنگرها می آیند ، اسلحه خودم را آماده کردم که ایست بدهم ، یکی از آن دو سرباز گفت : نمی خواهد ایست بدهی ما گشتی همین سنگر هستیم.

من چون تازه وارد بودم و برای اولین بار بود که ماموریت می آمدم ، زیاد سخت نگرفتم . پیش خود گفتم اگر ایست بدهم پاس بخشها که سربازهای قدیمی و پایه بالا بودند من را مسخره می کردند.

آنها آمدند نزدیک و کنار من نیم ساعتی با هم حرف زدیم .آنها می گفتند خیلی وقت است جزیره هستند و دلشان برای خانواده و شهرستان تنگ شده است.

من گفتم پس چرا تعویض نمی شوید تاز نیرو آمده و همه تعویض شدند.

آنها گفتند : برایشان مشکلی پیش آمده و هنوز حل نشده . خواستند برای حل مشکلشان دعا کنم . من هم گفتم باشه حتما . ولی آنها از مشکلشان چیزی نگفتند و بعد از حدود نیم ساعت بطرف سنگرهای خاک ریز ساحلی رفتند.

من فردای آن روز برای یکی از سربازهای قدیمی جریان را تعریف کردم و گفتم از صبح دنبال آن دو نفر می گردم آنها را پیدا نمی کنم.

سرباز قدیمی من را براندازی کرد و گفت احتمالا خوابت برده و خواب دیدی . اولا ما آنطرف گشتی نداریم. دوما تمام سربازهای قدیمی تعویض شده اند و هیچ سرباز قدیمی وجود ندارد. و از پیش من رفت.

چند ساعت بعد سرکار استواری که سن بالای داشت ، من را صدا زد و خواست که ماجرا را تعریف کنم و آن مکان را نشان دهم .

من همراه آن سرکار استوار و چند نفر دیگر به آن محل رفته و ماجرا برای آنها تشریح کردم.از پچ پچ آنها و آهسته صحبت کردن آنها نگران شده و ترسیده بودم.

بعد از چند دقیقه من را خواستند و دوباره ماجرا را پرسیدند...

من با تعجب و نگرانی از آنها دلیل این همه کنجکاوی را پرسیدم . سرکار استوار چند عکس از جیبش در آورد و یکی از آنها را به من نشان داد و گفت اینها بودند . به عکس نگاهی انداختم بله همان دو سرباز بودند که اسلحه در دست کنار هم ایستاده بودند. لبخندی هم به لب داشتند.

گفتم: بله همین سربازها بودند.

سرکار استوار نگاهی به بقیه کرد و گفت : این سربازها دو ماه پیش در همان سنگری که رفتند ، خود کشی کردند و کسی هم تا حال دلیل آن را نفهمیده است. آنها با هم پسر خاله و پسر دایی بودند و با هم سربازی آمده بودند و آخرین ماموریتشان بود.

من چند روزی ناراحت بودم و تب شدیدی کردم و چند بار آن دو سرباز را در خواب دیدم و به گفته دیگر سربازها در خواب هذیان می گفتم و داد می زدم ، تا اینکه من را با اولین وسیله به بندر عباس فرستادن و چند روزی تحت مراقبت بودم و بعد به من مرخصی دادند . تا حالم بهتر شد و دیگر به جزایر اعزام نشدم.