ویرگول
ورودثبت نام
حسین مفرد
حسین مفرددرود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
حسین مفرد
حسین مفرد
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

کوچه پائیزی


کوچه ی پائیزی

در یک کوچه پائیزی قدم می زدم، شاخه ای خشکیده رفت تو چشمم ، تا آن را در آورد.

ارواح خیکم داشتم شاعرانه قدم می زدم. دستم را روی چشم خود گذاشتم و گفتم: وای چه درد رمانتیکی در این کوچه پائیزی .

پایم سُر خورد، جفت پاهایم در هوا روئیت اهل دل شد. چنان از پشت زمین خوردم که تمام خاطراتم از سینه ام به هوا پرید.

از درد به خود می پیچیدم ، نیم خیز شدم در آن کوچه کسی نبود تا آن لحظات شیرین پائیزی را ببیند.

باران که نیامده بود ولی کوچه خیس و گل آلود بود. شاید فهمیده بود من در آن می خواهم قدم بزنم.

جلوتر برگهای خشک پائیزی سد راه آب جوی کوچه شده بودند.

روی دستهای خود چرخیدم تا بلند شوم ، روبروی من سگی بزرگ با دست و پای باز ایستاده بود.

این دیگه کجای خاطرات من بود. خیلی من را نیش زده و گاز گرفته بودند ولی همه را بخشیده بودم.

یک دستم را بالا آوردم تا سگ را آرام کنم، دست دیگرم طاقت نیاورد و برای هیکلم جا خالی داد. با صورت و شکم روی زمین خیس پهن شدم، چقدر روز قشنگی بود . هر لحظه آن خاطره ای داشت ثبت میشد.


فایده ای نداشت ، کوچه باریک بود به زور خود را به دیوار تکیه دادم. روی همان گِل ها پاهایم را دراز کردم، صورتم را تمیز کردم، سگی آن جا نبود. حتماً پیش خود گفته بود، بقدر کافی در خاطرات خود گرفتار است. مزاحم نشود.

در افکار خود غرق بودم، این صبح زود خیر سرمان خواستیم کمی شاعرانه قدم بزنیم.

پیر مردی عصا زنان نزدیک شد، کسیه کوچکی به پشت داشت.جلو من ایستاد ، نگاهی به من کرد. سری تکان داد و گفت: بعضی خاطرات ، مثل زمین خیس هستند آدم را زمین می زنند.

قدم زنان در پیچ کوچه از نظرم نا پدید شد.

ح.مفرد


داستان
۴
۱
حسین مفرد
حسین مفرد
درود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید