
ته کوچه بسته بود. دود سیگارم کوچه را مه آلود کرده بود . هیچ دربی باز نبود ،من بی اراده به سمت انتهای کوچه می رفتم . اما ،اما به آن نمی رسیدم .انگار در جا می زدم .
ولی نه ، از درب های زیادی رد شدم.
برگشتم اول کوچه دیده نمیشد.در مه محو شده بود.به سمت اول کوچه برگشتم.چند گامی لرزان بجلو رفتم.
برگ های خشک زیر پا ناله می کردند،جوی وسط کوچه کمی آب را بازی کنان میبرد. در انتهای کوچه تک درخت بزرگی، در کنار دربی باز ایستاده بود.
روی سکوی کنار درب نشستم. از درون آن عمارت صدای آه و ناله و خنده در هم پیچیده بود. راه رو تاریکی بعد از درب بود .
صدای من را به خود آورد ،بیا تو انگار خسته ی . به بالا نگاه کرد. فردی بلند قد و سفید پوش با مو و ریش بلند مشکی دست به سینه ایستاده بود، با دست راست به داخل عمارت اشاره کرد و گفت بفرما روحت آرامش بده.
او راه افتاد.من هم پشت سر او، سر و صدا ها بلندتر و بیشتر میشد.
ومن لرزان و آهسته پشت سر او می رفتم.