
در این هیاهوی فردا، بی خبر گم شدم
بی فکر در این وسوسه ها گُم شدم
بین من، تا کُودکیم فاصله ها اُفتاد
گِله دارم از دور شُدن ها، که جدائی ها اُفتاد
*****
نگاه پاک کودکیم، مرا به آغوش خُدا می بَررد
دور از این همه هیاهو ، مرا به رویا می بَررد
بُردمش و بستم، گریان رهایش کردم
ناله اش نشنیدم، خود را در روزگار غَرق کردم
*****
همه خوبی ها و پاکی ها، از حال خود گذاشتم و رفتم
چنین شد که نمی دانم، کجا سرگردان شُدم و رفتم
روزها از پی هم، آواره از این شهر
چه شُد شادی، در به در کوچه های شهر
*****
روزهای که به خیالی، باطل، فنا شد
قَصر خیالی که هرگز درش باز نشد
دل من شاد نشُد، خیری ندیدم، غم شد
ذِهن من خالی و بُغض من جاری شد
*****
روزگار گُذشت، اَشکم باران شد
یادم از بازی با پروانه تا خدا شد
مانده ام خِیس در زیر باران
شاید آرام کُند این اشک روان
*****
ای داد، کودکیم کُجا رفت
پی آن، معصومیت شتابان رفت
با هزاران، تقصیر باید صدایش کرد
اما با سکوت غریبانِ اش من را رها کرد
صدایش کردم از حضورم ترسید و لرزید
از نگاه ام، گریست، به خود پیچید
دردِ دل داشت نگاه اش
می گفت، چه کردی با خود، آن نگاه اش
ح.مفرد
(با این متن ترانه ای ساختم و در شبکههای اجتماعی منتشر کردم.ببینید و بشنوید.ممنون)