
درود
کنار رود
روی صخره ای نشسته بودم و پاهایم درون آب بود، آب با شتاب و متانت به سمت پایین می رفت و لابلای سنگها و درختان ناپدید می شد.
مشتی از ریگهای کنار آب را برداشتم ، سنگهای کوچک و بزرگ ، رنگارنگ و در شکلهای مختلف. چند لحظه ای به آن ریگها نگاه کردم ، آهی کشیدم چه روزگاری ، مانند همین آب در مسیر زندگی داریم می رویم و لابلای زمان محو میشویم و آنچه از ما می ماند همین ریگهای کنار رودخانه است . به هر کدامش نگاه کنی درخشش خاصی دارد.
ریگ ها را به وسط جریان آب ریختم ، آب سنگها را برد و چند متر جلوتر در کف رودخانه آرام گرفتند.