راه

درود

آهسته آهسته گام بر می دارم،تا برگ های خاطراتم زیر پا له نشوند. هر برگی که از درخت خاطراتم می افتد، باد فراموشی آنرا با خود به دور دستها می برد.

در ابتدای راه ، در کنار جاده از این درخت میوه می چیدم و لذت آنرا با دیگران شریک می شدم.کمی جلوتر درختان کهنسال تر بودند، میوه های آن زیر درخت برای عابرین جاده ، مزه خوبی نداشت . میوه های تازه تر می خواستند.

کمی بعد دیگر آبی جاری نبود . درختان تشنه و بی ثمر. حتی سایه خُنکی برای نشستن نبود. میوه های روی زمین کرم انداخته بودند، برگ های خشک زیر پاهای لرزان خورد می شدند. دیگر عصا هم توانایی کمک در راه رفتن نبود.

در سایه تنه ی درختی کهن نشستم. عصا را کناری گذاشتم ، به اول جاده و راه نگاه کردم، درختان بلند در دامنه تپه ی سبز منظره زیبایی داشتند.

کاش با کودکان در زیر همان درختان همبازی شده بودم و پا در راه نمی گذاشتم.

دیگر توان بلند شدن و ادامه راه را هم نداشتم، کم کم چشمانم تار می شد و دیگر آن ابتدای راه .......