
دفترم مینالد از بی یادی
یادی نمانده از خاطره ها
چرک و کثیف هر ورقش
جوهری خشک شده بی کلمه
کلمه ها در راه مانده اند
ناتمام از پایان
آهسته ورق میزنم این دفتر را
شاید آشنایی ردی در آن گذاشته باشد.
امّا میشکند ورقی که پوسیده
ناله آن را من دارم
اشک و آه سرد
کاش میشد از ابتدا می نوشتم
درد دارد این بی یادی
بی داد
نفرین بر گذشته پاک