داستان

ملاقات

سلام
نگاهی به من کرد و گفت : سلام
طوری جواب داد که انگار من را نمی شناسد و من یک غریبه هستم . سال ها بود او را ندیده بودم و برای این لحظه خیلی انتظار کشیده بودم.

گفتم : سید من سال ها غربت را تحمل کردم حال اینجور جوابم را میدی.
اصلا نگاهم نکرد سرش همچنان تو گوشی بود . کمی به او نزدیکتر شدم او روی نیمکت پارک نشسته بود خواستم کنارش روی نیمکت بنشینم. خودش را کنار کشید.ناراحت شدم.
... من سالها هیچ دوست صمیمی برای خودم نداشتم ، سید تو تنها دوست صمیمی من هستی .
باز هم هیچ حرکتی نکرد و سرش تو گوشی بود فقط گوشه ی لبش یک تکانی خورد.
... نمی خواهی چیزی بگی ، من بعد از چندین سال آمدم تو را ببینم ، هم کلاسی بودیم، هم فکر بودیم ، نقشه های برای حال داشتیم.
خیلی خون سرد بدون اینکه سر از گوشی بردارد گفت : سال ها از آن زمان می گذرد ، بزرگ شدیم .
ساکت شد من منتظر بودم ادامه دهد. ولی او دوباره مشغول گوشی شد .
عصبانی شدم، بلند شدم ایستادم، رو به او کردم و گفتم: سید این حرف ها و این حرکات یعنی چه؟
نیم نگاهی به من کرد بلند شد گوشی را تو جیب شلوارش گذاشت ، در حالی که وضع ظاهریش را مرتب می کرد گفت: هر زمانی و هر سنی شرایط خاص خود را دارد.از آن زمان سالها می گذرد . من جای کار دارم.
خداحافظ سردی گفت و بدون توجه به من دور شد.