درود
وقتی جواد را دیدم ، ناراحت بود این از چهره اش پیدا بود. قبل از اینکه من حرفی بزنم او گفت: بی خیال سید شو او دیگر یک غریبه است.
من او را فرستاده بودم پیش سید که ببینم چرا جواب تماسهایم را نمی دهد و یا از دیدنم فرار می کند.
جواد گفت: با کلی بدبختی در مطبش نوبت گرفتم و بعنوان یک بیمار توانستم او را ببینم ، با دیدنم هیچ تغییری در او ایجاد نشد. وقتی موضوع را گفتم . او خیلی راحت گفت : اینجا محل کارم است و من وقتی برای رفیق بازی و گذشته ها ندارم و بدون اینکه منتظر جواب من شود از میکروفون اعلام کرد نفر بعدی .
من چند لحظه به او خیره شدم، مثل یک مجسمه پشت میز بزرگ و شلوغش نشسته بود . درب باز شد و دو نفر وارد شدند.
من بلند شدم و آمدم بیرون او حتی نکرد مبلغ گزاف ویزیت به من برگرداند.