
درود و شادباش
ادامه داستان....
بطرف آتش چرخیدم شعله ها همچنان زبانه می کشید، در آن اطراف چیزی دیده نمی شد . جز دیوارهای صاف . حرکت کردم، بسمت روبروی در راه افتادم . در آن طرف حوض دربی مانند همین درب قبلی وجود داشت که باز بود وارد آنجا شدم راهرو طولانی بود که مشعل های در دو طرف راهرو را روشن کرده بودند. با فاصله مشعل ها یک در میان در دو طرف نصب شده بودند انتهای راهرو دیده میشد . من آرام آرام راه میرفتم پا برهنه بودم ، راه رفتنم صدای ایجاد نمی کرد . آنجا را سکوتی سنگین فرا گرفته بود. در انتهای راهرو پلکانی به سمت پائین بود از پله ها پائین رفتم ، در انتهای پلکان اتاقی ساده و چهار گوش بود . فردی که قدی حدود سه برابر من داشت آنجا ایستاده بود. شنل کلاه داری پوشیده بود کلاه آن طوری بود که صورت فرد دیده نمیشد. دستهایش تو آستین کرده و دیده نمیشد.
آن فرد با صدای آرام و با ابهت گفت : خوش آمدید .
من جا خوردم یعنی این فرد منتظر من بوده . پرسیدم اینجا کجاست ، من ناخواسته وارد اینجا شدم.
بعد بدون اینکه منتظر جواب شوم ماجرا را برای او بصورت مختصر تعریف کردم، به آن فرد خیره شده بودم منتظر عکس العمل او بود. همینطور خیره شده بودم و در افکار خودم قوطه ور بودم دارم خواب می بینم یا توهوم زدم که ناگهان فرد سیاه پوش حرکتی به دست خود داد که سر آستین لباسش به صورتم خورد و شوکی وارد کرد . که نشان داد من خواب نیستم و توهوم نزدم. پس اینجا باید دوزخ یا جهنم باشد .
آن فرد انگار ذهن من را خوانده باشد گفت : اینجا دنیایی اعماق، کیلومترها پائین تر از سطح زمین است. شما نا خواسته و اتفاقی وارد یکی از دروازه انتقال شدید و از اینجا سر در آورده اید . البته فرد خوش شانسی هستید.
دنیای زیرین ، مطالبی در مورد آن خوانده بودم و فکر می کردم افسانه است . تعجب کرده بودم برایم قابل قبول نبود نمی توانستم هضم کنم . پرسیدم : پس چرا اینگونه ترسناک من چیزهای دیگری خوانده بودم.
جواب داد: شما خیلی خوش شانس بودید که از اینجا سر در آوردید خیلی ها وقتی وارد پرتال میشوند از مکانهای سر در می آوردند که بسیار وحشتناک تر است و با موجوداتی روبرو میشوند که منجر به مرگ و نابودی آنها میشود .
من گفتم: نمی خواهم اینجا باشم می توانید من را برگردانید...
کمی صورتش نمایان شده بود لبخندی زد و گفت : شما چند روزی مهمان ما هستید تا امکان برگشت شما را فراهم کنیم.
با کمی من و من گفتم : چرا نمی توانید همین حالا من را برگردانید . مگر اینجا چه دارد که من چند روزی باید اینجا باشم.
آن فرد شنل پوش برگشت و بسمت درب روبروی پلکان رفت . در همین حال گفت: باید بدانیم از کجا آمده ای و از چه دروازه ای وارد شده ای تا بتوانیم برگردانیم.
شنل او روی زمین کشیده می شد ، من کنار او مثل یک بچه کوچک بودم. او اشاره ای به من کرد و گفت: دنبال من بیا ؟
نمی دانم کفش میخ دار پوشیده بود .صدای گام برداشتنش در آنجا می پیچید.من دنبال او راه افتادم بعد از طی یک راهرو و رد کردن چند درب وارد یک محوطه باز شدیم . یک تراس مرمرین زیبا و تزئینات عجیب ، مکانی روشن بود. آنچه را که می دیدم باور نمی کردم شهری بزرگ و عجیب .آن تراس در مرکز یک دره نعل اسبی بود . روبروی آنجا یک دشت بزرگ با کوه های زیبا قرار داشت. پشت سرم را نگاه کردم یک بنای چند گنبدی بود. در اطراف بناهای زیادی وجود داشت همه تقریبا از یک الگو پیروی می کردند همه گنبدی شکل بارنگها و شکلهای مختلف که مثل جواهرات می درخشیدند.
ادامه دارد..