ویرگول
ورودثبت نام
حسین مفرد
حسین مفرددرود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
حسین مفرد
حسین مفرد
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

داستان سفر راز آلود 23

درود

ادامه داستان ...

فصل سوم

بخش 1

با صدای انفجار آن قسمت از سقف تخریب شد، سفینه بزرگی که برای نجات ما آمده بود در جلو برج که عرشه فرود بود نشسته و تعدادی سرباز جلو درب بودند. ما از داخل برج بیرون آمدیم، نور داخل سفینه بخوبی دیده میشد. از پله های عرشه فرود بالا رفتیم بیرون تاریکی مطلق بود، باد وبوران سرمایی بقدری شدید بود که لباسهای حفاظتی هم جوابگو نبود. باید سریعاً آنجا را ترک می کردیم در این هوا هر چیزی از بین می رفت. سفینه با برج کمی فاصله داشت با سرعت قدم برداشته بطرف سفینه حرکت کردیم، از ورودی شیب دار آن بالا رفتیم. سفینه بزرگ بود. باد و حرارت موتورها سفینه آنجا تحت تاثیر قرار داده بود. وقتی ما سوار شدیم سفینه بصورت عمودی بسمت بالا به پرواز در آمد. درب ها بسته شدند من رفتم کنار پنجره بزرگی نشستم صدای وزوز موتورهای سفینه شنیده میشد هر کدام از ما بعد از در آوردن لباسهای حفاظتی گوشه ای نشسته بودیم و فقط ژنرال به داخل کابین رفت.


من از پنجره بیرون را نگاه میکردم همه جا تاریک بود و چیزی دیده نمیشد. گاه گاهی رعد و برقی می زد و نور شدیدی دیده میشد چند لحظه که سفینه پرواز کرد کم کم رنگ هوا به یک سرخی خاک آلود تغییر کرد. انگار غبار آلود بود آنهم سرخ، بعد از غبار ابر نمایان شد، ابرهای درهم و فشرده بود گاهی خاکستری، گاهی سفید، همراه با رعد و برق شدید.

سفینه بین ابرها می لرزید. تا اینکه سفینه آرام گرفت. داخل سفینه با نوری از بیرون روشن شد. از سیاره دور میشدیم سیاره را ابری یک دست پوشانده بود و مانند توپی سفید دیده میشد. در قسمتهای از آن ابرها دایره وار دور هم می پیچیدن یکی دوتای آنها به سرخی میزد انگار در زیر آن آتش روشن بود.

نمی دانم با چه سرعتی حرکت می کردیم، سیاره بزرگ مانند توپی سفید می درخشید و ما از آن دور می شدیم. سفینه بسمت سیاره مشتری می رفت. دقایقی بعد سفینه حرکتش کم کم کند شد. احساس کردم ایستاده است.

رفتم طرف پنجره که بیرون را نگاه کنم. در همین زمان ژنرال ما را صدا زد، اشاره کرد که به کابین بالای برویم من و سه نفر دستیار دیگر بالا رفتیم ولی سربازان گارد نیامدند و همان پایین ماندند.


پله ها در وسط سفینه بود، وقتی از پله ها بالا رفتم روبرویم یک درب بود. آن درب بسته بود. آن راه پله قسمت بالا را به دو قسمت تقسیم کرده بود. از کنار آن درب دو ورودی به دو طرف وجود داشت صندلیهای در آنجا بود که پشت به راهرو و پله ها بودند. روبروی صندلیها شیشه ای بزرگ قوسی شکل قرار داشت . ژنرال اشاره کرد که روی صندلی ها سمت راست بشینیم او رو به ما کرد و گفت بزودی وارد کشتی مادر و سرفرماندهی منظومه میشویم ، شما با من هستید تا مشخص شود محل کار بعدی ما کجاست سربازان گارد و مولد از اینجا از ما جدا میشوند و هر کدام به قسمت خودشان میروند ولی شما دستیاران با من هستید.

به درود

داستان ادامه دارد...


داستانهوافضاعلمی تخیلی
۶
۰
حسین مفرد
حسین مفرد
درود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید