ویرگول
ورودثبت نام
حسین مفرد
حسین مفرددرود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
حسین مفرد
حسین مفرد
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

داستان سفر راز آلود 22

درود و شادباش

ادامه داستان...

فصل دوم

بخش 12

دو سرباز گارد آخرین نفراتی بودند از پله بالا می آمدند، پنج شش پله که بالا می آمدند دستگیره ای روی دیوار بود می کشیدند. ماده شن مانندی از دیوار خارج میشد، بعد از جاری شدن شنها روی پله ها مثل سنگ یک تکه و صاف میشد. راه پله را مسدود میکرد. این تا آخرین پله انجام و راه برگشت بکلی مسدود شد.

دیگر برگشت از این مسیر امکان نداشت بطوری این مسیر مسدود شد که هیچ صدای هم دیگر نمی آمد. به ژنرال گفتم دیگر هیچ صدای نمی آید.

ژنرال گفت از این ماده در سالن هم وارد شده و آنجا را هم پر کرده است. الان یک تکه سنگ شده است. دیگر پناهگاهی وجود ندارد.

پرسیدم حالا باید چکار کرد.؟

ژنرال گفت: من پیام فرستاده و تقاضای نجات اضطراری کردم.

از نیم ماسک ژنرال صدای آمد . ژنرال سریع آن ماسک را روی صورتش گذاشت که نصف صورتش را پوشاند و مشغول گفتگو شد . بله ما هشت نفر هستیم و بالای برج ، بله ما آماده هستیم.

این گفتگوی ژنرال با گروه نجات بود .

بعد ژنرال گفت گروه نجات بسمت ما حرکت کرده است. بزودی به اینجا میرسند، سریع لباسهای محافظ را بپوشید باید بیرون برویم. فضای بیرون آلوده و سرد است. نمی توانیم با این وضعیت زیاد دوام بیاوریم و زنده بمانیم لباسهای محافظ را بپوشید.

در محوطه برج دیدبانی حفره های در دیوار جاسازی شده بود. در آنها لباسهای محافظ قرار داشت. بعد از پوشیدن باید داخل حفره ها پناه می گرفتیم، برای خروج از آنجا قسمتی از سقف که نشان گذاری شده بود بسمت بیرون تخریب میشد .روی سقف گنبدی که به هشت قسمت تقسیم شده بود دو قسمت آن توسط علامت دایره که داخل آن ضربدری قرار داشت مشخص میشد. زیر آن قسمت حفره و لباس حفاظتی وجود نداشت و بجایی آن پله وجود داشت. بعد از تخریب سقف باید از این پله ها بالا می رفتیم و از آنجا خارج می شدیم .

از دریچه ها چیزی دیده نمیشد. همه جا تاریک بود. ده ها روز بود که زمستان سخت سیاره را فرا گرفته بود و ابری عظیم سطح سیاره را پوشانده بود. تاریکی همه جا را فرا گرفته بود. نوری به سطح سیاره نمی رسید .

به حساب من تا امروز حدود نود روز سیاره گذاشته بود . ژنرال اعلام کرد آماده باشید سفینه نجات علامت محل ما را پیدا کرده و دارد به ما نزدیک میشود. تا چند لحظه دیگر سقف را منفجر میکنم پناه بگیرید و رو به دیوار بنشینید تا در امان باشید.

ما سریع به داخل حفره ها رفتیم و چون تعدادمان خیلی کمتر از ظرفیت آنجا بود براحتی داخل حفره ها رفتیم، رو به دیوار و پشت به محوطه قرار گرفتیم، در پشت ما یک کوله جعبه ای بود که تجهیزات تنفسی داشت و سپر محافظ روی آن باعث حفاظت میشد. کلاه کاسک با صفحه صورت شیشه ای رو به دیوار بود تا صدمه وارد نشود و حفره ها بقدر کافی عمیق بود تا در امان باشیم.

ادامه دارد...

مطالعهتوهمسرگیجه
۵
۱
حسین مفرد
حسین مفرد
درود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید