
یک مطلب یک هوی
درود
یکی بود یکی نبود .زیر این گنبد کبود ، هزاران قصه آه و ناله دل سوخته برای من بود .یک روز از خود بی خود شدم ، عصیان کردم گریبان پاره و ناله فراوان کردم. از هرچه رفیق و دوست پشیمان شدم . مرا به هر سوی اسیر و دست بسته کشید بی من هرکجا که خواست پر کشید . من لحظه ، لحظه ها را به انتظار گذاشتم ، او تنهایش را برای من گذاشت . در کنار من خواب و خسته بود ، من در انتظار او هوا را سوخته بودم . سوختم، شب را روشن برای او گذاشتم.
در انتظار کلامی در انتظار نگاهی ، نگاهش سرد بود . یک کوچه سرد بن بست ، لبانش یخ بسته بود . هرچه گفتم،انگاردر گوشهایش برف نشسته بود . اگر رفیق بی کلام ، دیوار بی آزارتر ، نگاه اش به سردی زمستان
پنچره گرمای دیگر داشت . بودن بی کلام ، عکس دیوار .
یک روز سرد، در انتهای کوچه پر برف نگاه ام می کرد . من را به تنهایم می بردند ، آرزوی یک لبخند برای یک دل دردمند. تمنایی یک نگاه گرم داشت. هم کلامی شوم و رازها بگویم .
این نوشته همینطوری به ذهنم رسید نوشتم. امیدوارم خوب باشد.
ممنون