ویرگول
ورودثبت نام
حسین مفرد
حسین مفرددرود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
حسین مفرد
حسین مفرد
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

داستان رویا



یک مطلب یک هوی

درود

یکی بود یکی نبود .زیر این گنبد کبود ، هزاران قصه آه و ناله دل سوخته برای من بود .یک روز از خود بی خود شدم ، عصیان کردم گریبان پاره و ناله فراوان کردم. از هرچه رفیق و دوست پشیمان شدم . مرا به هر سوی اسیر و دست بسته کشید بی من هرکجا که خواست پر کشید . من لحظه ، لحظه ها را به انتظار گذاشتم ، او تنهایش را برای من گذاشت . در کنار من خواب و خسته بود ، من در انتظار او هوا را سوخته بودم . سوختم، شب را روشن برای او گذاشتم.

در انتظار کلامی در انتظار نگاهی ، نگاهش سرد بود . یک کوچه سرد بن بست ، لبانش یخ بسته بود . هرچه گفتم،انگاردر گوشهایش برف نشسته بود . اگر رفیق بی کلام ، دیوار بی آزارتر ، نگاه اش به سردی زمستان

پنچره گرمای دیگر داشت . بودن بی کلام ، عکس دیوار .

یک روز سرد، در انتهای کوچه پر برف نگاه ام می کرد . من را به تنهایم می بردند ، آرزوی یک لبخند برای یک دل دردمند. تمنایی یک نگاه گرم داشت. هم کلامی شوم و رازها بگویم .

این نوشته همینطوری به ذهنم رسید نوشتم. امیدوارم خوب باشد.

ممنون

۵
۰
حسین مفرد
حسین مفرد
درود... می نویسم چون دوست دارم نوشتن را.حتی اگر یک نفر آن را بخواند.خوشحال خواهم شد.گاهی که خوشم ، شاید یکی نوشته هایم را خوانده است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید