درود
غرق در رویا هایم می شوم،
لحظه ای، آرامش جستجو می کنم.
تلاش می کنم در آسمان خیالی خود پرواز کنم.
به هر سو در آسمان خود نگاه می کنم پرنده ای پر نمی زند.
آسمان سیاه شده،
هوایی ابریش،رنگین کمانش کو
صدای قار قار کلاغان ،
پرنده ی خوش صدایش کو
این چه آسمانیست ،
پرندگان زیبایش کو
حتی شبش ستاره ای ندارد.
ماهش کو
سنگینی سکوت و آسمان خالی دلم، یار هم دل می خواهد.
همراه کو
شازده کوچولوی خیالم مرا با خود ببر، در اینجا بلبلان خفته اند.
ابرها خشکیده اند. ستاره ها خاموشند.
ای شازده کوچولو مرا با خود ببر
مرا ببر به سیاره ای پر ستاره ،
در آن روزها باران با ترانه ببارد.
رنگین کمان ، آسمانش را نقاشی کند.
پرنده ها با نوای روح نواز بخوانند
پروانه ها برقصند
ماه اش با من هم کلام شود
اینجا آسمان بی رمق است.
مرا ببر پیش ابری که ببارد.
مرا ببر
ح.مفرد
