ای کاش
ای کاش بال پرواز داشتم، در این آسمان جای داشتم.
ای کاش یار ، عشق من در دل داشت .
طلب می کرد، بال می گوشیدم.
اما اسیر خاکم، محبت یار در دل دارم.
ای کاش دوست اذن خروج می داد.
ای کاش ، ای کاش
از عالم خاکی قدرت عروج داشتم
از فرش به عرش اجازه صعود داشتم.
اما ، اما در نگاه او اسیرم، در دل با راز کلام در گیرم
بین ماه خورشید،کاش همدمی از ستاره ها داشتم
کاش سوار شهابی می شدم
سرگردان این عالم بیکران میشدم
کور سوی، کور سوی نور برای دیگران می شدم.
ح.مفرد
27/6/1400
