درود
روزی بود روزگاری ، هرکس در پی یاری شاد بود. در این عالم هرکس به شوقی زنده بود.چه شد. دونه دونه یاران خسته به امید دوستی دیگر رفتند.
آن یکی ، دلی داده به امید نگاهی همه در خلوت دل ، دل داری می خواستند، دلداران سرگردان ، خود خلوت دلی می خواستند.
ای امان از آنکه وعده دوستی داد.امیدی در دل گذاشت ، بهانه داد.
چشم انتظار راه، دو باره شدند. شاید در افق پیدا شود .آنکه وعده داد.
1400/11/09
ح.مفرد
