
زنگ بعد فارسی داریم، درس مورد علاقم نیست بنظرم چیز خاصی نداره
زنگ تفریح که تموم شد و رفتیم سر کلاس معلم یبار از روی درس خوند و بعدش بچه های داوطلب هم نوبتی یه تیکه خوندن
اخرای کلاس معلم گفت بچه هایی که انتخاب میکنم هفته بعد نمایش این داستان رو اجرا میکنن
خیلی هیجان زده شدم و توی دلم گفتم لطفا من انتخاب بشم
معلم از ردیف اول کلاس شروع کرد به جلو امدن و همینطوری اسم میگفت، من یجورایی دورترین فرد و جزو اخرین افراد بودم چون ردیف سوم میز دوم میشستم.
بی وققه تو دلم میگفتم
لطفا من شخصیت اصلی بشم
لطفا من شخصیت اصلی بشم
لطفا من شخصیت اصلی بشم
که معلم رسید سر میزم و دقیقا من رو شخصیت اصلی انتخاب کرد
فکر میکنم علت اینکه من انتخاب شدم بخاطر اسمم بود، اسم شخصیت داستان یاسین بود حالا اسم من؟ یاس
هیچی خلاصه کل روز رو ابرا بودم تا وقتی رسیدم خونه و با هیجان قضیه رو برای مامانم تعریف کردم
نمیدونم شنید یا نه
بهش گفتم:«مامان ما باید یه ماسک درست کنیم که شبیه عکس کتاب باشه،میشه برام نقاشیش رو بکشی؟»
یادم نیست چی گفت دقیقا ولی قبول نکرد.
اشکال نداره خودم میکشم
رفتم یه مقوا برداشتم
مداد رنگیامو اوردم
مقوا رو گذاشتم رو صورتم و یه دایره و کج و کوله کشیدم
بعدش همون دایره کج و کوله رو درستش کردم و شروع کردم به کشیدن صورت یاسین
حواسم به ساعت نبود که کی شروع کردم و کی تموم شد ولی میدونم خیلی طول کشید.
وقتی تموم شد انقد دوسش داشتم که نگو
مامان بابا داشتن تو پذیرایی فیلم میدیدن
دویدم رفتم پیششون چراغ ها خواموش بود و تنها نوری که پذیرایی رو روشن میکرد تلوزیون بود، وقتی نقاشی رو بهشون نشون دادم هیچکدوم نگاه نکردن.
نمیدونم فیلم راجب چی بود که انقد محوش بودن. فقط مامان گفت:« افرین قشنگ شده دیگه برو بخواب»
مطمئنم حتی متوجه نشد که چی کشیدم.
بیخیال
الان فقط یه مشکل دارم، اونم اینه که چطوری باید ماسک رو روی صورتم بزارم؟
کل شب بهش فکر کردم.
قبل خواب همه وسایل خودم و مامانمو گشتم ولی چیزی برای این کار پیدا نکردم.
فردا توی مدرسه دیدم بچه ها ماسک رو با کشی که دوطرفه صورتشونه نگه میدارن
ولی ما تو خونه کش مناسب نداشتیم از طرفی من میترسیدم با کش نقاشیم پاره بشه
شبش یه ایده جدید به ذهنم رسید
میتونم پایین نقاشیم چوب بستنی بزنم و اونو نگه دارم
توی ایده خوب بود ولی توی اجرا یه مشکل داشت
نقاشیم بزرگ بود و همش خم میشد، صاف نمی ایستاد.
البته اینم چند تا قلق داشت که دستم اومد.
باید ماسک رو نزدیک صورتم بگیرم که بهش تکیه بده و خم نشه.
امروز توی زنگ تفریح خوراکیمو با لقمه نون پنیر یکی از همکلاسیام عوض کردم.
همه همکلاسیام به خوراکی هایی که من میارم حسودی میکنن ولی منم به اینکه اونا مامانشون براشون خوراکی میزاره حسودی میکنم.
قطعا احمقانس، وقتی خوراکیمو با همکلاسیم عوض کردم فقط تو دلم گفتم خوش به حالت
حس میکنم اونم همینو گفت
ادما واقعا عجیبن
فردا بالاخره روز نمایشه
زنگ اول که نقاشیمو به بچه های کلاس نشون دادم همشون تعریف کردن جز یه نفر
:«اینو خودت نکشیدی مامانت کشیده»
:«کلشو خودم کشیدم»
رو به بقیه کلاس کرد و گفت نگاه کنید اینجاشو، قشنگ معلومه که یه ادم بزرگ کشیده.
از اون اصرار از من انکار
اخرش جفتمون بی خیال شدیم.
ولی من یکم دلم گرفت چون مامانم حتی به نقاشیم نگاه هم نکرد چه برسه به کشیدن.
موقع اجرا نمایش فهمیدم چرا همکلاسیم فکر میکرد مامانم برام کشیده، چون مال همه رو مامانشون کشیده.
.....
ولی با این حال ماسک من از همه بیشتر شبیه کتابه.
معلومه یسریا نمایش رو جدی نگرفتن و حتی دیلوگشون هم حفظ نکردن و از رو کتاب خوندن
شاید من زیادی جو گرفتم؟
نمیدونم..
شاید وقتی که بزرگ شدم این نقاشی رو گم کنم و با خودم بگم کاش هنوز داشتمش؛ هرچند نمیدونم دلم برای این روز ها تنگ میشه یا نه.
«این یه داستان کوتاهه با شخصیت و خاطره خیالی»