در رویاهایم
کودکان می خوانند ترانه ای عاشقانه برای همه
آسمان آبی و صاف است
مزارع سبز و تازه اند
و خنده زبان مردم دنیاست
سپس از خواب بیدار می شوم
و تنها چیزی که می بینم دنیایی پر از افراد نیازمند است
به من بگو چرا باید اینطور باشه؟
به من بگو چرا؟ چیزی هست که از قلم انداختم؟
به من بگو چرا؟ چون من نمی فهمم
وقتی این همه انسان به کسی نیاز دارند و ما دست کمکی به آنها نمی دهیم
به من بگو چرا؟
هر روز از خودم می پرسم برای مرد بودن باید چه کار کنم؟
آیا باید بایستم و بجنگم تا به همه ثابت کنم هستم؟
آیا زندگی من برای این است که در دنیای پر از جنگ تلف کنم؟
کودکان به من بگویید چرا؟
چرا ببر می دود؟
چرا تفنگ را شلیک می کنیم؟
به من بگو چرا؟ به ما بگویید چرا اجازه دادیم جنگل بسوزد؟
چرا، چرا می گوییم اهمیت می دهیم؟
چرا ایستاده ایم و خیره می شویم؟
به من بگو چرا؟ چرا، چرا دلفین ها گریه می کنند؟
آیا کسی می تواند به ما بگوید که چرا اجازه می دهیم اقیانوس بمیرد؟
اگر همه مثل هم هستیم
چرا، چرا تقصیر را به گردن می اندازیم؟
چرا هرگز تمام نمی شود؟
آیا کسی می تواند به ما بگوید که چرا ما نمی توانیم فقط دوست باشیم؟
Tell me why !?
زیباست :) واقعیت :)
راستش از نوشتن پست های غمگین، قصدی برای ناراحت کردن شما ندارم. و نخواهم داشت. و با پست های خنده دار، نمی خواهم به شما تحمیل کرده باشم؛ که همه چیز رو به راه است. پس احساسات شما را نمی خواهم کنترل کنم. و این پست و هر پستی که از من می خوانید، همه و همه دلی هستند. امیدوارم با هر پست غمگینی که می خوانید ناراحت تر نشده باشید؛ درکتان می کنم همه ما در شرایط مختلفی هستیم، و داریم روز های سختی را می گذرانیم؛ پس موفق باشید، و بدانید که احساسات تغییر می کنند، و همیشه همین طور نخواهید ماند. ممنون از شما? موفق باشید.
(چون خودم با خوندن پست های غمگین همچین حسی داشتم خواستم این رو بگم)
فعلا :)
