ناگوار است زندگی هایمان، ناگوار است دست بر سینه افکنیم، ناگوار است صدا سر دهیم، ناگوار است بغض را غذای روزانه یمان کنیم، ناگوار است شب ها بیدار ماندنمان، ناگوار است گریه و اشک هایمان؛ کم و بیش در این شهر این اتفاقات را می بینی، کم و بیش ...
کاش واقعا کم و بیش می ماند!


