او می رود.
آفتاب سوزان، او را راهی باد کردند.
قلبش را، فشرده اند تا محبت سرریز شود.
سخن را، پایان نکرد تا بلکه دیداری باشد.
او رفته، و کلامی جا مانده.
ظهر معنا پیدا می کند.
ساعت ۷ و ۱ اسفند پا می گذارم بر روی حلقم اشک می ریزم!
ساعت ۱۸:۰۰ و ۱ اسفند امید شکل می گیرد!
ساعت ۱۱:۰۰ و ۲ اسفند او می رود.
۲ اسفند نه ۱ اسفند
۱۴۰۰
