خوشحالم که توانستم مانند فصل خرما پزان باز هم همنشین شب شوم.
بوی چای را لمس می کنم؛ چایی که آبش از اجاق جان گرفته.
پرده را که کنار می زنم پنجره را بی تردیدی باز می کنم صدا صدای جارو دستی است که جادوگری با همان جارو نقاش صبح شده. چقدر می توانم مانند همان روز بارانی که آخرین امتحانم را دادم و راهی خانه بودم برای نقاشان فریاد بزنم خسته نباشید؟؛ و آنها با دیدن من دستانشان را به بالا بگیرند و تکان دهند تا روزم را بسازند. آن موقع اصلا نفهمیدم آیا آنها همان نقاشان بودند یا نه!؟ با دیدن لباس بارانی نارنجی شان بی درنگ محبتم را فریاد زدم.
تنهایی در صبح بی نظیر است. همان گاه که چای خودش را قل می دهد به درون لیوان، دلم شکری فراوان می خواهد؛ تا چای شیرین را به مهمانی با نان و پنیر بفرستم.
آهنگ های بی کلام هم من را همراهی می کنند.
یاد وعده های دیشب می افتم. دیشب : صبح بیا بریم پیاده روی حالا که به پارک نزدیکیم هر پنجشنبه میریم!
خلاصه بعد از.... خودم را همراه صبح کردم. همراه (فلانی) کوچه را رد کردیم؛ خلوت بود این من را آرام می کرد.
از خیابان رد شدیم. پارک آنچان خلوت بود که می توانستم بدوم بدون چشمان عجیب دیگران!.
چند دور به دور پارک زدیم. این همان پارکی هست که سرگرمی های کودکی ام را می توانستم دیدار کنم، همان پارکی که کودکی مثل من دیگر مانند قدیم ها اشتیاق سرسره ی بادی را ندارد!. من مشق ها را ننوشته می دویدم درون پارک! از پدرم خواهش می کردم که سرسره ی بادی بروم. اشک هایی نثارم می شد و مشق هایی ننوشته.
اما الان سرسره ای شکسته است، دسته های صندلی دیگر زنگ زدند و عکسی در آنجا جان ندارد. ولی می خواستم کودکی ام را در یاد نگه دارم. عکسی برای یادگار برداشتم. تا یادم بماند چه روز هایی در کودکی بر روی سرسره می نشستم، تا دوستانی فقط برای چند روز را دیدار کنم. نمی دانستم آنها چه کسانی هستن! مادرشان کیست !؟ چند سالشان است!؟ از کجا آمدند!؟ الان اگر ببینمشان اصلا آنها را می شناسم !؟
رویا برایم خواب نبود ما دریا نشدیم!. تشنگانی درون آب ماندیم از محبت!
اینجا برایم مانند جایی برای ماندن است :) (ویرگول)


ممنون از شما?
ممنون از لایک ها ممنون از کامنت ها ممنون از دنبال کردن پست های (خیلی چرت) من و خلاصه ممنون ?