مادر بزرگ انگار کمی حال خوش نداشت نگران همه ی ما بود او نوشته هایش را در ذهنش می ساخت هر کلمه که بر زبان می آورد یک دنیا را شاد می کرد هر بار به او گفتم نوشته هایت را ضبط کن فقط یک جواب داد من نویسنده نیستم و نمی توانم بنویسم. گاهی حرف هایش آنقدر ناامید کننده بود که حاضر بودم بغضم را خاطره کنم لبخندم را محو کنم. او کم کم داشت ضعیف میشد و نمی توانست رخت نگرانیش را از تن بکند جمعه ی یک هفته ی بی شماره رفت قبل رفتنش یک چیز را نوشت من نخواستم اما تو بنویس. کوتاه ترین لحظه که تماشایش می کردم یک ثانیه بود آمدم و او نبود. شاید اگر خداوند یک لحظه او را برمیگرداند او را می دیدم انگار یک سال است که نظاره گر او می باشم کمی نگاهم می کرد شاید آرام می گرفت شنبه هم در کنار ما بود؛ شنبه، شنبه. کار را باید از شنبه شروع کرد.
