
من توی بچگی دوچرخه نداشتم هر پولی که به دستم میرسید یا هر عیدی که می گرفتم میگفتم من می خوام با این پول یک دوچرخه کوچولو بخرم وقتی از یک دوچرخه فروشی رد میشودیم من به پدر و مادرم می گفتم میشه دوچرخه بخریم اما مامان و پدرم می گفتند حالا بذار برای بعدا من یه دوچرخه از دختر داییم که دوچرخه اش براش کوچلو شده بود گرفتن البته چون می گفتم دوچرخه می خوام دوچرخه می خوام مامانم از داییم پرسید و دوچرخه رو به خانه آوردیم من روزهای اول خیلی با دوچرخه خوب بودم هر بار که دوچرخه را می دیدم می رفتم سراغش و توی حیاط مون یه دور میزدم و دوچرخه سواری میکردم اینقدر بازی میکردم که درس خواندن یادم می رفت بعدش دیدم دوچرخه کم کم داره خراب میشه زود رفتم و به بابام گفتم بابام گفت می بریمش تعمیر می کنند وقتی بردن اولش کار میکرد اما دیگه بعدش نمی شود درستش کرد این مال ۳ یا ۴ سال پیش هست تا همین چند ماه پیش که دیگه فروختیمیش من ناراحت نشدم چون میدونستم می تونم پول هام رو جمع کنم و یکی رو بخرم که سالم باشه و دیگه خراب نشه پس دیگه نگران این نبودم و به خوشحالی می فروختیمش از عیدی پارسال عیدی المسال که عید دیدنی نرفتم ولی بعضی ها که برام خیلی عزیز هستن عیدیم رو ریختن به حسابم عیدی هام زیاد شدن اگه هم زیاد نشوده است فکر میکنم هنوز هم باید صبور باشم چون مردم با صبوری می تونه یک چیز قشنگ و نو بخره که هیچ وقت یادش نره راستی یادم رفت بگم اون صدای جلینگ و ویلینگ نمی داد اما یک زنگ داشت که اول ها اون را هی می زدم.
اگه دوست داشید و دلتون میخواد متن های من رو بخونید پس متن های من رو دنبال کنید.
و نظرتون رو هم برام بنویسید.
ممنون ???