خواب نمی خواهم حتی اسمش را هم بشنوم روز برایم دوست داشتی ترین زمان است نمی خواهم مثل همیشه مانند یک آدم معمولی بیدار شوم صورتم را بشویم صبحانه ای آماده (نان و پنیری که شب آماده گذاشته بودم.) بخورم و چایی پشتش بخورم که شیرینی اش را بچشم و با سرعت به محل کار بروم و به یاد آن بیفتم که من ماشین ندارم که برگردم و ماسکم را که فراموش کردم بردارم. نمی خواهم کار را زندیگیم کنم نمی خواهم زندگیم را کار کنم و نمی خواهم کار کنم !
خواب چیزی که وقتی بر روی تخت می افتم به یادم می آید خواب چیزی که قبل از بر چشم گذاشتن چشمانم یادم می آید این است که من بعد از خواب زود بیدار می شوم که بتوانم این همه کار را انجام دهم که شاید به سرکار برسم ؟ من بیدار می شوم!؟
بخش بعد :)
من نخواهم مرد
آقایی که به بانک مراجعه کرده بود بدون ماسک با من صحبت می کرد به او گفتم شما بدون ماسک آمدید لطفا ماسکتون رو بزنید؛ سرفه ای زد و گفت من یادم رفته ماسکم رو بیارم بنظر می آمد ماسک نداشته باشد (یعنی نتوانسته است بخرد) یکی از همان ماسک هایی که برای کارکنان گذاشته بودن را برداشتم و به سمت میزم رفتم و گفتم سعی کنید ماسکتون رو هر بار بزنید بی آنکه در یک چشم به هم زدن او رفته است.
بخش بعد :)
سلامی کن به دل خسته ی ما
مثل همیشه شب کار بودم و باید شب را به جارو زدن می پرداختم و نفسی برای کار کردن نگه می داشتم نگاهم به ماسک هایی که هر کدامشان مدل های خاصی برای خود داشتند افتاد که هر کدامشان به اتفاقات مختلف بر روی زمین بودند و به من لبخند می زدند و پر از خاک و غمگینی بودند.
مردی سوار ماشینی بود و من را دید گفت خسته نباشی دلاور من هم گفتن متشکرم دلاوران پزشکان اند.
شب را در شهر سپری کردم.
بخش بعدی :)
گاهی مرگ صدایت می زند
زنی را آورده بودند که انگار نفس کشیدنش سخت و دشوار بود نگاهی معصومانه به من کرد و کمک می خواست پشت سر هم سرفه می زد رفتم که بهش کمک کنم اما یکی از دکتر ها گفت اون مریضِ دکتر (فامیل دکتر) هستند، شما باید به بخش خودتون رسیدگی کنید. غمگینانه حرکت کردم به طرف اتاق یکی از مریض ها که مریضِ من بود.
چند وقت بعد خبر دادند که حال اون خانم خوبتر شده خوشحال بودم. از اون وقت کار هام رو با انرژی بالا انجام می دادم.
اما بعد از چند روز خبر دادن که ایشون فوت کردند خیلی خیلی از اولش غمگین تر بودم. حتی یک بار هم او را ندیده بودم ولی نمی دانم چرا آن گونه بودم حتی از خبر فوت مریض های دیگر برایم دردناک تر بود.
ولی به خودم گفتم شاید خدا خواسته است که سرنوشت اینگونه رقم بخورد.
بخش بعد :)
من مرده ام
ما باید برای ترم آخر به بیمارستان می رفتیم اما هیچ کس نمی آمد برای زیمان اما چه می کردیم که هر روز برای تست می آمدند.
چند وقت بعد گفتند باید به یکی از روستا های نزدیک به شهر برویم تا شاید زیمان در آنجا بیشتر باشد مجبور بودیم باید می رفتیم. دیگه داشتم به خودم می گفتم من دیگه نمی خوام ادامه بدم با اینکه حرفم هیچ فایده ای نداشت.
از خانواده خدافظی کردم و آنها هم بدرقه می کردند من را.
رسیدیم و باید یک ماه می ماندیم خواهرم هر دقیقه به من زنگ می زد و گاهی در شب هم که در بیمارستان بودم هم زنگ می زد.
در چند هفته بیست و خورده ای زایمان گرفتم ولی هیچ گاه نفهمیدم من هم مرده ام یا فقط یک کرونا ی خفیف گرفته ام!.
بخش بعدی :)
من می دانم همه می دانند
هیجانم بالا بود نمی خواستم یک ترم که قبول نشده ام را هر لحظه بر چشمانم ببینم از شغلی که پیدا کرده بودم راضی بودم اما سختی کار زیاد بود نمی داستم کی می توانم کار را تمام کنم منظورم خانه ای هست که باید ناظر ( نمی دونم ناظر چی چی! ) می بودم. من ماسک می زدم کارگران سرفه می کردند نگران نبودم. من قوی بودم.
امید چیزی جز کلمه ی انگیزشی نیست و من امید را گم کرده ام چرا که من لبخندم را از صورت مادر یاد گرفته ام امید در من گم است شاید هست اما هیچ نمی خواهم باشد چون یک کلمه هیچ چیزی جز متن نمی شناسد امید کلمه ای برای نوشتن است دلم می خواهد بدانی که من متنی در زندگیم ندارم من امید را ندارم شاید نمی خواهم باشد.
من امید را قبول دارم اگر شاید امید داشته باشم بتواند زندگیم عالی کند می دانم که یک کلمه ای بیش نیست شاید یک کلمه بتواند جادو باشد کمی نفس کشیدن لبخند زدن امید داشتن شاید زندگیم عالی بشود.




امیدوارم خوب نوشته باشم ولی فکر کنم خوب ننوشته باشم اگر خوب نیست ببخشید
مرسی فعلا