متن آهنگ
آهنگ
عصبانیت زنی را می بینم که با فریاد می گوید "بوددد نه بووو"، اشک های کودکی را می بینم که قبل ها خوشحال بود و هیجان داشت برای یاد گرفتن و می دانست، معلمش مهربان ترین آدم در دنیاست.
اما، کم کم مادرش هم معلمش بود و هر حرکتش مورد انتقاد بود؛ صحبتش، خط خرچنگ قورباغه اش، رفتارش، و گرفتن قابل قبول از خیلی خوب های همین زمان، مهم نبود فکر می کرد فقط همین نیست، آدم ها تغییر خواهند کرد. کم کم مهم نبود معزل بود؛ چون او دیگر کودک نیست، بلکه خیلی تغییر ها در او شکل گرفته است. صدایش از گرگ به ببر تبدیل شده، معلم او دیگر بر روی او درباره ی ضمیر، توان و رادیکال فریاد می زند، انتقاد ها بر روی او بیشتر شده است، دوستانش دیگر بازی نمی کنند و وقتشان را برای تمرین کردن درس ها می گذرانند، و او دیگر می تواند کار های خودش و دیگران را بدون نه گفتن انجام دهد او دیگر کودک نیست.
ولی بعد ها تحمل کردن انقدر هم آسان نبود و خودش را تغییر داد.

اسم قبلی پست : اعتراض کودکانه :)، ):