وقتی که تهران بودم هوا خیل خیلی الوده بود و این رو چشم من اثر گذاشت و باعث شد عفونت کنه و یه توده زیر چشمم در بیاد، داداشم همیشه قطره های چشممو رو میریخت ساعت 12 شب بود گفت زود باش با وقت داروهاته داشت میخواست مثل هر شب قطره چشممو بریزه که جای قطره از چشمم اشک میریخت خیلی واسم سخت بود گریه نکنم گفتم ببخشید از چشمام اب میاد
متوجه گریه هام شد هیچی نگفت، اینقد دلم براش تنگ بود که بغض داشت خفم میکرد همش حرف دوستم رو مخم بود شب سختی بود چقد شب تا صبح با هم حرف میزدیم میگفتیم میخندیدیم، ماه رمضون بود سحر تا صبح حرف میزدیم اینقد حرفمون به درازا می کشیده که نمازم قضا میشد. هر شب با هم هماهنگ میکردیم مینا و سما رو اذیت کنیم. چقد میخندیدیم چقد دلم برای صدای خنده هاش تنگ بود برای چشماش ...
تو نت گوشیم نوشتم:
سلام ، یه سالی هست بدون تو دارم زندگی میکنیم، میدونم که میدونی اما من واقعا دوست دارم خیلی تلاش کردم ازت دور شم خیلی تلاش کردم نشد، فقط یه ساله تنهایی به دوست داشتنت ادامه میدم
اومدم بگم حاضری بقیه راهو با هم بریم؟
ساعت چهار صبح اوایل بهمن بود فک کنم. با یه دنیا بغض پهلو ب پهلو می شدم داشتم میمردم رفتم پیش داداشم بیدار بود گفتم دلم براش تنگ شده، چیکار کنم؟ گفت چرا از من میپرسی هرکاری دلت میگه بکن
رفتم با وجودی که پر از استرس بود بهش پیامو فرستادم هه چک میکردم سین نکنه یا خدا سین نکنه
اخرش دید و دیدم واسه گوشیم پیام میاد، شروع کرد گفن ببین من ادم بدیم، من خطر ناکم من اسیب میزنم و... من خوب نیستم گفت واسه رابطه امادگیشو نداره و فلان ... منم گفتم هرچی درباره خودت بد بگی برام مهم نیست و اینکه تو مختاری هرطور بخوای تصمیم بگیری من فقط اومدم حرفمو بگم الان که تصمیمت اینه باشه ببخشید که وقتتو گرفتم و خداحافظی کردم
اما باز شروع کرد حرفشو کش دادن ادامه میداد، سوال میپرسید و میگفت شوخی میکرد تا نه صبح با هم حرف زدیم گفتم قراره اخر بهمن بیام دانشگاهو این حرفا، یبار میگفت باشه بیا باهم دوست باشیم اما میدونم خودت خسته میشی بعد باز میزد تو شوخی حس میکردم می ترسه حس میکردم بلاتکلیف، ما همه چی هم رو میدونستیم اخلاقمو، روحیاتمون و حتی رفتار همو. میدونستم از بس غرور داره که حرفاش نمیتونه بگه و خودشم اون شب گفت
گفت من خیلی مغرورم این اذیتت میکنه اما رفتارش با حرفاش نمیخوند. کافی بود یکم تو خودم باشم میومد میگفت چیزی شده شروع میکرد شوخی کردن که بخندم، یبار که بخاطر یه مسئله که اون میدونست گریم گرفت و حالم بد شد بچه هارو کلا فراموش کرد پر چشماش اشک شد سریع می رفت یکاری میکرد من خوب شم. من با اون حس خوبی داشتم با تمام انکار هاش با تمام غرور و بلاتکلیفیش... حسی که با هیچ کس دیگه نمیشه تکرارش کرد
اخر بهمن رفتم دانشگاه مینا هم بود علیم اومده بود خوشحال و خندان. رفتیم پیش استادمون برای کارای پایان نامه و مجوزا، استاد پایان نامه اون میشد رفتیم س تایی استاد چندتا فرم داد پر کنیم هول شده بود استاد با دیدن ما یه لبخند ریزی زد خواست مشخصات خودشو بنویسه که اشتباه نوشت هممون متوجه هول شدنش شده بودیم بعد با هم رفتیم همون بوفه همیشگی که چایی بخوریم حدودا هفت شب بود کنارمون مونده بود میگفت من این مدت خیلی ساکت شدم. حرف نمیزدم شوخی نمیکردم و از این حرفا
مینا هم میگفت راست میگه اما اون روز کلی حرف واسه گفتن داشت و همش شوخی میکرد. خیلی کم به من نگاه میکرد و من اینو میفهمیدم. چند روز بعد گفتن که کرونا اومده دانشگاه تعطیل شد کارای ماهم موند برف زیاده اومده بود و دانشگاه رو تعطیل کرده بودن.برگشتم به قول سید مهدی موسوی:
قسم به این شب و این شعرهای خط خطی ام
دوباره برمی گردم به شهر لعنتی ام
خونه حبس بودم بیرون نمیرفتم و احسامو تو عکسام میگفتم، گاهی به هم پیام میدادیم، یبار برگشت گفت که کرونا گرفته و حالش بده بیمارستانه و عملش میکنن منم باور کرده بودم و زار میزدم ابجیم اومد دید دارم گریه میکنم گفت چی شده گفتم علی مریضه اینجور شده اونم ناراحت شد دیگه همش میگفت حلال کن و این داستانا حس کردم داره اذیت میکنه گفتم داری اذیتم میکنی میگفت نه اصلا گفتم به مامانت بگم بیمارستانی خبرداره؟ گفت شماره شو از کجا داری گفتم دارم دیگه تهش گفت شوخی کردم چقد عصبی بودم از دستش دوست داشتم خفش کنم من داشتم زار مزدم اون میخندید...
تا عید به این صورت باهم حرف میزدیم کم و بیش... یه شب یه استوری گذاشتم عربی بود که ترجمه اش میشد :امدم بگویم دوستت دارم، پرسیدم خوبی؟ شب بعد دیدم پیام داد خوبی؟
...
