تمام تلاشمو میکردم دیگه بهش فکر نکنم خیلی دلم ازش شکسته بود. سعی میکردم مدام سرگرم باشم شروع کردم به مطالعه زیاد ، تنهایی رو تجربه کردن، تنهایی کافه میرفتم ف کنسرت رو تنهایی رفتم و واقعا خیلی خیلی حالم خوب بود
یجور انتخاب بود که الان درسته اونی که من میخوام و منو میفهمه رو ندارم اما دلیل نمیشه بخوام با هرکسی رابط داشته باشم یا بخوام ازدواج کنم از بس برای خودم برنامه چیده بودم واقعا حت اگه میخواستم وقت ازادی نداشتم که برای کسی دیگه ای استفاده کنم گاهی دروغ چرا یادش میوفتادم اما اینقد ازش ناراحت بودم که همش کلمات اخرش یادم میومد و به گلوم فشار میومد و بغض میکردم اما بیشتر اوقات حتی نمیتونستم گریه کنم
گذشت روزگارم تا اذر 1400 شد همکارم ازدواج کرد و منو برای عروسیش دعوت کردم اما نتونستم برم، تو حالی بودم میگفتم که چی اگه دوست داشت الان تو تنها نبودی. یه ماه بعد عروسی همکارم بعد سرکار که باهم میرفتیم که به مسیر تاکسیا برسیم برگشت گفت ازدواج میکنی؟ گفتم چرا؟ گفت دوست همسرم ازم خواسته که با یه ختر خوب اشناش کنم . منم راستش فقط تو تو ذهنم اومدی. منم خندیدم گفتم حتما اصلا برام جدی نبود فکر کردم داره شوخی میکنه
چند روز بعد گفت: راستش عکستو بهش نشون دادم خوشش اومده میخوای باهم حرف بزنید دلم اشوب شد حالم خوب نبود دلم میگفت غلط نکن این چه کاری بهتر از اینم رد کردی اینم بیخیال، عقلم میگفت که چی واسادی که چی بشه برمیگرده؟ دیگه سنت داره زیاد میشه بسه برو سر زندگیت... من که میخواستم فقط عقلمو خفه کنم به همکارم گفتم باشه عکسشو ببینم تابعدش
عکسشو نشونم داد شرایطش خوب بود با خودم و دلم لج کردم گفتم مشکلی نیست اما باید حرف بزنیم که اشنا شیم. اذر ماه بود علی متولد22 اذر بود اون اذر برای من وحشتناک گذشت خیلی بد بود. رابطه من با بهنام شروع شد. پسر خوبی به نظر میومد کم کم پیش رفتیم تا اینکه بعد چند هفته فهمیدم سنش رو بهم دروغ گفته و از لحاظ سنی کوچیتر از منه اما من اصلا از رفتار و اخلاقش اینو نمیفهمیدم شبی که فهمیدم تا صبح بیدار بودم غصه میخوردم میگفتم بابا عاقبتش خوب نیست بی خیال، نکنه بچگی کنه نکنه وقتی باهاشی به علی فک کنی
خواستم بهش همون روز جواب رد بدم که سرکار بودم اومد دنبالم کلی حرف زد که اینطوری نیست. تا اینکه گذشت هر روز علقه اش بهم بیشتر میشدم منم گفتم چون سنت کمتره باید بیشتر بگذره من ریسک نمیکنم. اجازه ندادم با خانوده بیان فقط یه روز باهم بیرون قرار گذاشتیم. یه روز پرسید کسیو دوست داشتی گفتم اره. و خیلی بهم ریخت. تا اینکه یه روز گفت اگه برگرده منو ول میکنی گفتم وقتی به تو بگم اره قرار نیست ول کنم
هرشب میومد در خونمون که منو ببینه، حالم بد بود مدام سعی میکرد کنارم باشه، مدام کادو میگرفت گل میخرید از خانم بهم کمتر نمیگفت یه حسی بود و من نمیخواستم هیچ وقت سعی کنم افکارم به کسی خیانت کنه، با تمام وجود با دلم لج کرده بودم و دوری میکردم از گذشته ام. و واقعا درست رفتار میکردم اما هیچ وقت کنارش خودم نبودم. تو ماشینش بلند میخندیدم میگفت زشته، گاهی از یه الفاظی برای شوخی استفاد میکردم مدام قهر میکرد و من واقعا خودم نبودم فقط سعی مکردم خوب باشم همین
قرار شد عید دیگه قرار نامزدی رو بذاریم،ماه هایی که با اون سپری شد پر از استرس وتنش بود برام. اما تصیمیم رو گرفته بودم. چقد میخوام ایراد بگیرم بسه دیگه... تا اینکه اواخر ماه رمضون و اردیبهشت بود یه پسر و یه دختر بودن، خواهرش خیلی بهش وابسته بود و من خیلی دوس داشتم رابطه اشون خوبه تا اینکه خواهرش مدام بهم میگفت چیکار کردی اینقد دوست داره و دلشو بردی...
همش دعا میکردم خدایا شرمنده نشم، خدایا یه وقت از اون چیزی که میترسم سرم نیاد. یه هفته قبل اینکه نامزدی کنیم و قرار بود بیان برای مشخص کردن قرار نامزدی و مهریه . خواب علی رو دیدم که برگشته بود و من بهنام رو ول کردم... کابوس بدی بود اما بهش بی اعتنایی کردم و رد شدم..
شبی که اومدن قرار بود عیدفطر نامزدی کنیم و خواهرش شروع کرد حرف زدن مشخص بود خودش و همسرش راضی نیستن داداشم خیلی ناراحت شد و جواب خواهرشو داد. مامانم با اینکه اونارو در حد ما نمیدید خیلی سخت نمیگرفت گفت انتخاب توا بهت احترام میذارم . اما خواهرش همه چی رو بهم زد و رفتن...
روز بعد بهنام زنگ رد گفت داداشت بهم زده همه چی رو منم گفتم خواهر تو باعثش بود ...و برای من تموم شد بعد اون هرچی زنگ میزد کسی رو واسطه میکرد نمیتونستم اصلا انگار از اولم خودم نمیخواستم مامانم خیی نارحت بود اما من گفتم خودم نمیخوام دیگه هرچی گفت بذار بزرگترا درستش کنم گفتم نه، امیدی به برگشت علی نداشتم اما .واقعا دیگه نمیخواستم حتی به کس دیگه ای فرصت بدم و تموم شد...