نقشهی فرار
ماه که کامل شد، سه زن در تاریکی اتاق مشترک بیدار ماندند. زیبا روسریای از پارچهی ملحفه به سر بسته بود و آن را تاج مینامید؛ گفت امشب دروازههای قصر برایشان باز میشود، چون او ملکه است و ملکهها را نمیشود برای همیشه زندانی کرد. نرگس در سکوت گوش میداد به صداهایی که فقط او میشنید -- صدای مردههایی که میگفتند امشب راهی باز میشود و سهشان به هم میپیوندند. پروانه کنار پنجره ایستاده بود، به آسمان نگاه میکرد و آرام بالهای نامرئیاش را تکان میداد، بالهایی که هنوز کامل نشده بودند اما امشب، بالاخره، قرار بود او را ببرند.
هیچکدام نمیدانستند نقشهی دیگری چیست، اما هرکدام در ذهن خودش مطمئن بود که امشب با آن دوی دیگر همراه میشود. زیبا فکر میکرد آن دو ندیمههای اویند. نرگس فکر میکرد آن دو باید به دنیای مردهها بپیوندند. پروانه فکر میکرد قرار است هر سه با هم پرواز کنند.
وقتی صدای قدمهای آخرین نگهبان در راهرو دور شد، هر سه به حرکت افتادند. نرگس دست زیر تشک برد و قاشقی را بیرون کشید که ماهها، شببهشب، روی لبهی تخت آهنی تیزش کرده بود. زیبا روسریاش را محکمتر بست و به دو همراهش لبخند زد، لبخندی که فکر میکرد شاهانه است. پروانه پنجره را هل داد؛ قفلش سالها پیش شکسته بود و هیچکس تعمیرش نکرده بود.
باد سرد به داخل پیچید. پروانه روی لبهی پنجره ایستاد و بازوانش را باز کرد، به آسمان و به ماه که کامل بود. گفت وقتشه. نرگس گفت راه بازه. زیبا گفت امشب برمیگردیم به قلمرومون.
صبح، پرستار بخش با جیغ وارد اتاق شد. پنجره باز بود، شیشهاش شکسته. زیر پنجره، سه طبقه پایینتر، پروانه افتاده بود -- بیحرکت، با بالهایی که هرگز نداشت. کنار تخت خودش، نرگس نشسته بود، ملحفهاش خونآلود، قاشق تیزشده در دستش، آرام زیر لب زمزمه میکرد که بالاخره راه را باز کرده. و زیبا، گوشهی اتاق، روسری سفیدش را هنوز به سر داشت، به دستهای خونیاش نگاه میکرد و لبخند میزد، انگار تازه به قصرش رسیده بود.
سه زن، یک شب، یک توهم مشترک -- و در پایان، تنها کسی که واقعاً از اینجا رفت، پروانه بود؛ نه با بال، که از پنجرهی طبقهی سوم.
#حسین_اردشیری